Beginpagina - Deze maand - Ald en Nij

 

It Heech 1. (april 2009)


 

Dubelestreek 18. (MEI 2007)

's Avonds om kwart voor negen zaten de heer Kingma en familie aan thee nadat ze de koeien in de jister gemolken hadden. Het was de 16de oktober in het jaar 1976. Voor de boerderij een ramp en voor boer Kingma een dag om niet te vergeten. Op een gegeven moment kwamen buren aan en schreeuwden: "BRAND, jullie huis staat in brand" !
Dat was het einde van een oude boerderij die al voor eertijds bestond, want van der Werf kocht dezelfde in 1700. Daarna boerde ene Postma en daarna weer Jorritsma.
Ik praat nu over de voormalige boerderij in de Dubbelestreek 18.

Nu staat daar een prachtige woning, want toen de brand uitgewoed was de boerderij verwoest. De hond, een reu die vaak wegliep en 's avonds in de schuur aangelijnd werd, is levend in de schuur verbrand. De rest van het vee was nog op het land en het gezin kon zichzelf in veiligheid brengen.
Ook toen al waren er strakke wetten welke het de heer Kingma onmogelijk maakte om op die plek weer te boeren. Hij mocht wel bouwen maar kreeg geen Hinderwetvergunning welke nu eenmaal nodig is om een bedrijf te voeren. Ook moet aangetekend worden dat het huis toentertijd direct aan de straat stond, daar woonden de ouders in.
Op de oude foto staan de ouders op ongeveer dezelfde plek waar nu de heer en mevrouw Kingma staan en de achtergrond geeft beide keren het respectievelijke huis weer.
De vader van de heer Kingma was Gardenier. Hij teelde pootaardappelen. Daarmee haalde hij 17 jaar de hoogste prijzen op de markt. De aardappelen werden op het land verkocht als ze nog in de grond zaten. Dan werd een prijs bedongen en de koper haalde ze zelf uit de grond. De verkoop ging per meter en er waren verschillende boeren die meerdere rijen kochten. Daar hielp de zoon mee en was eigenlijk gewoon werknemer bij zijn vader. Zo was dat vroeger. Hij had meerdere stukken land door de streek heen. De velden gingen vanaf de Hearewei tot het voetbalveld. Daar staan nu hele rijen huizen.
Een, de markantste is aan de Hearewei, de Reidhutte.
15 mei 1948 werd bij Bajum een boerderij gekocht die nog steeds staat, alleen is het nu geen werkzame boerderij meer maar is prachtig verbouwd tot woonboerderij. Zo gaat dat tegenwoordig. 24 juli 1948 trouwde de heer Kingma en verhuisde in mei 1955 naar de boerderij in de Dubbelestreek in Dronryp en werd daar boer totdat ze afbrandde. De enige herinnering is nog de oude stalmuur die heel pittoresk in de tuin staat.
Tijdens de brand liep uiteraard de aanpalende Kerk ook gevaar op maar na afloop waren er alleen een paar gebarsten ruiten en geblakerde verf.
De Dubbelestreek was toentertijd de doorgaande weg naar Bajum, Winsum en verder. Daar liep ook de Bus langs. Het is niet meer voor te stellen
Een voorval is heel zeker het vermelden waard: in 1940 waren drie Duitsers op drie paarden over de Hoornbrug aan het rijden en toen viel eentje in het water. Hij moest een heel eind zwemmen, want de wal was te steil om eruit te komen. Ik kan me voorstellen dat, misschien niet openbaar, maar binnenshuis wel hard gelachen werd.
Ook was de heer Kingma onder andere schillenboer met de bokkenkar. Tijdens pauzes werd de kar met bok aan de overkant even vast gebonden. Dan kon het gebeuren dat jongens de touwen losmaakten en de bok met kar ervandoor ging. Daar waar nu fietsenhandel "De versnelling" is was een lantarenpaal en een greppel. De bok wilde tussen lantarenpaal en greppel door en de hele zaak viel in het water.
De heer Kingma weet heel veel over Het oude Dronryp en zal zeker nog verschillende keren aan het woord komen.

 

 

 

 

 

 


Tsjerkebuorren (november 2005)

In Dronryp aan de Tsjerkebuorren staat een nieuw huis. Een voorbeeld wat met enige moeite en gevoel voor stijl gebouwd kan worden. Het huis past volledig in zijn omgeving. Het enige dat opvalt is dat het nieuw lijkt, net zoals oud koper dat weer helemaal gepoetst is. Daar wonen nu Gijs Meijer en Joskha Zwart. Zij hebben in 1999 het oude huis gekocht. Toen al was duidelijk dat er veel aan het huis zou moeten gebeuren. Een geraadpleegde architect gaf advies om het zaakje plat gooien en nieuwbouw plegen. Maar omdat Gijs en Joskha juist het oude huis uit 1899 wilde behouden werd die architect de deur gewezen. Er werd 5 jaar over gedacht. Zou het verbouwen worden? Maar dan bleven de oude, lelijk aangesmeerde, muren wel, evenals de veel te grote kozijnen en dergelijke. Na veel woningen nieuw- en verbouw gezien te hebben kreeg architect Niek Adema de opdracht dit huis te ontwerpen. Wat meteen opvalt is dat alles echt lijkt, en bij bestudering ook echt is. De muren zijn in gemetseld in laag om laag van hele en halve stenen.

Het was nog een moeite om de juiste stenen te bemachtigen. De uitgezochte stenen zagen in doos goed uit maar na een referentieadres bezocht te hebben, bleek dat ze niet echt pasten. Leken te nieuw. Terug naar de fabriek en daar was nog een partij van de juiste stenen. Dat maakt dat men het voor oud zou schatten. Ook de kozijnen met origineel kralenmotief en de opliggende bovenramen zijn speciaal ontworpen om het geheel goed af te werken.
De deuren zijn eveneens niet een standaard fabrikaat maar gemaakt om de stijl aan te houden. Waren de dakkapellen in het oude huis helemaal niet in verhouding tot het huis, nu wel. Al met al, aan de buitenkant een aanwinst voor de buurt en een voorbeeld hoe heden ten dage toch mooi gebouwd kan worden en het heeft aan de geriefelijkheid van het huis niets afgedaan.
Binnen is alle comfort die bij een hedendaags huis horen. Veel ruimte en licht. De binnendeuren zijn allemaal in dezelfde mooie stijl. Het is gewoon een nieuw oud huis. Boven zijn vier slaapkamers. En die zijn ook nodig want Ayse is al 3 jaar en Ilene, het jongste kind, is dit jaar geboren tijdens de merke.
Als zoveel moeite wordt besteed om een in de buurt passend huis te bouwen zou men denken dat de bewoners echte Rypsters zijn. Maar niets is minder waar. Gijs Meijer komt uit Drachten en heeft in Groningen gestudeerd en werkt ook bij de gemeente Groningen als beleidsmedewerker verslavingszorg. Maar als hij hier in Friesland werk zou kunnen krijgen zou hij het met beide handen aanpakken. Want Friesland, tja, het trekt toch. Joskha Zwart komt oorspronkelijk uit Franeker, en werkt als psycholoog bij de GGZ ouderen.
Omdat het vroeger twee huizen waren nr. 52 en 54 hoort een dubbele tuin erbij.
Die moet nog wel aangelegd worden. Er staat een oude schuur, die moet nog afgebroken worden en elders een andere weer opgebouwd worden. Er staan nu 2 kersen- 4 pruimen- 2 appelbomen. De walnootboom is pas een paar jaar oud. Zal nog even duren voordat die vrucht draagt. De tuin loopt helemaal achter het kaatsveld langs, en loopt door tot aan het water van de haven. Daar is een kleine steiger voor een bootje. Al met al een buitengewoon mooi perceel.
Een klein stukje geschiedenis. Nummer 54 zat eerder aan nummer 56 vast. Toen heeft de eigenaar van 56 er een vrijstaand huis van gemaakt. Zeven jaren lang werd geprocedeerd wie de buitenmuur moest maken. Uiteindelijk heeft nr. 54 de rechtszaak gewonnen. Daardoor is nog een akkefietje ontstaan met de schuur. Maar iedereen had genoeg van rechtszaken en zo is het dus gebleven zoals het was.