| |
 |
OPROEP - OPROEP - OPROEP |
|
Voor de rubriek "Rypsters om útens" wil de redactie graag in contact komen met oud-Rypsters die geëmigreerd zijn of die in het buitenland wonen en werken. Via de mail houden we dan een vraaggesprek en de antwoorden werken we uit tot een artikel voor "Rypsters om útens".
Wie heeft een familielid in het buitenland wonen?
Ook heel graag familieleden die al lange tijd geleden zijn geëmigreerd.
Geeft u ons de naam met e-mail adres door?
U kunt het doorgeven aan:
Hein Landskroon tel. 0517-231790 Welderingsstrj. 46 degearfetter@gmail.com
Hendrik Gaastra tel. 0517-231616 Skries 12 degearfetter@gmail.com
We hopen zo met uw hulp een lange serie "Rypsters om útens" te kunnen maken.
RYPSTERS OM ÚTENS |
|
In 1976 werd Monique als oudste dochter van Klaas en Mieke Terpstra geboren in Dronrijp. Na haar volgden zus Henrica en broer Willard. Heit Klaas werkt nog steeds als chauffeur bij de “hinneslachterij” W. Van der Meer & Zn. en ook mem Mieke heeft daar tijdens Monique haar jeugdjaren de handen uit de mouwen gestoken. Mem was altijd thuis als wij van school kwamen. Super dat dat toen kon!
Monique ging als kleuter naar De Romte. Ze kon daar echter niet goed aarden en heeft daarom haar lagere schooltijd verder doorgebracht op de Sint Radbodus. Hoewel het niet gewoon was dat een openbaar kind op een katholieke school kwam, heb ik er een erg leuke tijd beleefd. Monique zat in een kleine klas en kent ook iedereen nog wel. Veel contact is er niet veel meer, maar als ik ze ontmoet, is het altijd erg gezellig!
Monique turnde tijdens haar jeugd bij gymnastiekvereniging DOS Dronrijp. In de weekenden deed ze regelmatig mee aan wedstrijden en kwam dan uit op het onderdeel springen. Een top tijd, aldus Monique. Daarnaast tekende ze graag en was ze vaak te vinden bij de paarden. Ook nu rijdt ze nog graag paard.
Na de lagere school ging Monique naar het Nijehove College in Leeuwarden. Elke dag op de fiets, door weer en wind. Maar als het echt rotweer was, gingen we ook wel eens mee op de vrachtauto met heit. Fiets achterin en rijden maar. Na de MAVO volgde een feestjaar op het VHBO - daar heb ik toen eigenlijk niets uitgespookt - waarna ze naar de kappersvakschool in Leeuwarden ging. En daar heeft ze wel het nodige geleerd. Als gediplomeerd dames- en herenkapster begon ze in 1996 een eigen zaakje. Met haar rijdende kapsalon “Easy Hairstyle” croste ze tot 2005 Dronryp en omgeving af en heeft ze vele Rypsters bij de kop gehad. Dit was toch wel een mooie tijd. Het is zo leuk om bij de mensen thuis langs te komen en ze van een nieuwe coupe te voorzien. Er werd natuurlijk veel gekletst over van alles en natuurlijk koffie, koffie en nog eens koffie. Ik heb veel gelachen in die tijd.
Monique en Anne Stremler - haar huidige man - ontmoetten elkaar in 2001 in Bar De Bottelier in Leeuwarden. Anne woonde toen in Hieslum, net achter Bolsward - een plaats waar ik nog nooit van had gehoord. Op een gegeven moment had ik daar meer spullen dan in Dronrijp en het kon dan ook niet uitblijven dat ik daar ging wonen op de boerderij. In november 2002 werd onze mooie zoon Klaas-Harm geboren. Na een tijdje ben ik weer gaan werken, meest 's avonds en in de weekenden. Elke vrijdag was Klaas-Harm bij mijn mem, zodat ik kon werken in Dronrijp en omgeving. Tussen de middag stond dan de warme hap klaar, dan kwam Anne ook te eten en was de familie compleet!
Anne boerde in die tijd samen met zijn vader. Maar omdat dit bedrijf te klein was om twee gezinnen van te kunnen onderhouden, werkte hij ook bij een andere boer in Spannum. Anne wilde het eigen bedrijf graag uitbreiden, maar daarvoor waren er geen mogelijkheden. Dus besloten we een keer op boerderijtour te gaan in Denemarken. Daar stonden grotere bedrijven te koop en deze waren in verhouding goedkoper dan in Nederland. In november 2004 bezochten we Denemarken voor het eerst. Het was er erg kaal en koud, maar we konden wel al zien dat er mogelijkheden waren. In december gingen we er weer heen en toen vonden we (in het plaatsje Vemb, red.) een bedrijf waar we wel interesse in hadden; een vrij nieuwe stal, een goede veestapel en een nieuwe melkcarrousel voor 28 koeien. Ik had toen nog niet echt veel verstand van koeien - ik was immers tien jaar kapster geweest in Nederland - maar Anne was al wel met zijn hoofd helemaal in Denemarken aan het boeren.
Na veel praten, wikken en wegen hebben ze diezelfde maand toch nog de knoop doorgehakt. Het besluit om naar Denemarken te emigreren was dus genomen, maar nu moesten ze het nog aan de familie vertellen. En dat was niet gemakkelijk. Zij wisten namelijk ook nog niet dat Monique net zwanger was van de tweede. Er zijn heel wat traantjes weggepinkt, maar eind december hebben Anne en Monique toch een optie op het bedrijf genomen. En toen moest er heel wat geregeld worden, zowel hier in Nederland als in Denemarken. Klaas-Harm was net twee en kon natuurlijk niet steeds mee op die lange reis. Maar dankzij onze superfamilie was dit voor ons toch mogelijk! Ook besloten we om te gaan trouwen en dus moest er ook nog even een bruiloft geregeld worden. Als je terugkijkt, snap je bijna niet hoe het toch allemaal is gelukt. Op 26 januari 2005 zijn we getrouwd en twee dagen later waren we weer in Denemarken om alles rond te maken, want 18 februari 2005 zouden we het bedrijf overnemen.
Monique leidde in Nederland een druk sociaal leven en dat was in Denemarken in het begin wel even anders. De eerste weken waren hard werken; het bedrijf, de koeien en allemaal nieuwe dingen leren kennen. In het begin waren mijn ouders hier om de twee maanden. Dat was toch wel super, want ik werd ook meer en meer zwanger! En natuurlijk belde ik veel met mijn (schoon)ouders en vrienden. Desondanks verliep de integratie voorspoedig. Want hoewel ze geen woord Deens spraken, werden ze in de buurt al vrij snel geaccepteerd. Er kwamen zelfs andere Nederlanders langs om hen welkom te heten en hen een beetje wegwijs te maken. En hoewel ze al snel een dikke buik had, viel het Monique reuze mee om 'boerin' te zijn. Dus al met al best wel een goede start in een vreemd land.
Monique Stremler-Terpstra/MV
RYPSTERS OM ÚTENS |
|
In mei 1979 werd ik door de hele familie naar Schiphol gebracht. De volgende drie jaar werkte ik in het kindertehuis. Het was een indrukwekkende, boeiende en ook dankbare tijd. Het was hard werken en ik beleefde situaties die ik me niet had kunnen voorstellen. Gelukkig had ik als Friezin en Rypster de nodige nuchterheid en kon ik me in dat grote land, met alle tegenstellingen en eigen cultuur, goed handhaven.
In 1987 – nadat ze in Amsterdam een opleiding voor verpleegkundigen had afgerond – kreeg Feikje nogmaals de kans om voor een paar jaar naar Brazilië af te reizen. Deze keer kon ze aan het werk in een rehabilitatiecentrum voor gehandicapte kinderen. Omdat ik met een toeristenvisum naar Brazilië ging, was het nodig om na zes maanden het land te verlaten om het visum te vernieuwen. Ik besloot een trip naar Argentinië te maken en Buenos Aires te bezoeken. Daar ontmoette ik Kjell (mijn huidige man) die een Noor bleek te zijn. Hij werkte voor een multinationaal bedrijf, dat een gasreinigingsproject heeft ontwikkeld voor de aluminiumindustrie. Deze ontmoeting is dus de reden dat ik uiteindelijk in Noorwegen terecht ben gekomen!
Kjell had toevallig ook een project in het Amazonegebied, in het noorden van Brazilië. Omdat ze geen verplichtingen meer had bij het rehabilitatiecentrum en haar visum verlengd kon worden, ging Feikje met Kjell mee. Met een Engels artsenpaar richtte ze in een krottenwijk in Belem een consultatiebureau op. Maar in 1990 moest Kjell voor zijn werk naar Bahrein en Feikje volgde hem. Gelukkig vond ze ook daar al gauw weer een baan als kleuterleidster. Het leven was, in tegenstelling met dat in Brazilië, erg luxe en rijk. Bahrein met zijn Arabische cultuur was een belevenis op zich.
Eind 1994 keerde Kjell met zijn Feikje terug naar Noorwegen. Ze betrokken een woning in het plaatsje Rena, circa 200 km ten noorden van Oslo en zo'n 150 km van de grens met Zweden. Omdat het ondertussen wel duidelijk was dat Noorwegen haar thuisland zou worden, moest Feikje zien dat ze de Noorse taal onder de knie kreeg. Door het (gratis) taalonderwijs en haar baan in een verpleeghuis slaagde zij hier al gauw in. Doordat Kjell in 1994 voor zijn werk naar Indië ging, woonde ik een tijdje alleen in Noorwegen. Ik kende een paar mensen, maar het was moeilijker dan ik dacht. De Noren zijn vriendelijk, maar het duurt lang om goede vrienden te maken. Ook hebben Kjell en Feikje van 1995 tot 1997 in Dubai gewoond, waar Feikje werkzaam was bij een rehabilitatiecentrum, maar nu voor kinderen met verschillende handicaps. Wederom een bijzondere ervaring.
Terug in Noorwegen kreeg ik al gauw een baan als verpleegkundige in een verpleeghuis en voelde me langzaam maar zeker meer thuis. In het begin miste ik de Hollandse gezelligheid het meeste. Zomaar even een “kopke koffie” halen doe je niet zo gauw. Bovendien, als je voor koffie wordt uitgenodigd, dan is de tafel mooi gedekt met koffieservies en staan er wel drie verschillende soorten koek of gebak op tafel.
Alle omzwervingen hebben Feikje tot een echte wereldburger gemaakt, al gedijt de oud-Rypster nu ook heel goed in Noorwegen. Het land is zeven maal groter dan Nederland en telt nog geen vijf miljoen inwoners. In de omgeving waar ze nu met haar man woont, is het bergachtig met veel bosgebied (naaldbomen) en grote en kleine meren. In de winter is het soms extreem koud, maar in het voorjaar en de zomer ziet de natuur er prachtig uit, volgens Feikje. Ze ziet zelfs regelmatig elanden over hun land lopen.
De laatste jaren wonen Feikje en Kjell in een boerderij, niet zo ver van hun vorige huis. Doordat ze het woonhuis grondig hebben gerenoveerd, heeft Feikje veel geleerd over Noorse tradities, bouwstijlen en kleuren. Het huis wordt warm gehouden met grote houtkachels en daar is dagelijks een kruiwagen hout voor nodig. De boerderij is van 1750 en bestaat uit een woonhuis, een grote hooischuur, een stal en een huis waar de boerenknechten woonden. Bij de boerderij hoort een groot bosgebied van ongeveer 870 hectare en ongeveer 10 hectare land, waar we tarwe op verbouwen. Koeien en paarden hebben we niet, desondanks ruiken de stal en de schuur nog naar hun aanwezigheid. Maar we hebben wel een echte Noorse boskat: Mozes.
Hoewel Kjell nu gepensioneerd is, heeft hij een volle dagtaak aan de bosbouw en het onderhoud in en rond de boerderij. Feikje werkt nog als verpleegkundige in een verpleeghuis. Daarnaast heeft ze brood bakken als hobby. Dit doet ze op geheel ouderwetse wijze in een oude steenoven.
Zo nu en dan komt er bezoek vanuit Nederland. Feikje geniet daar enorm van en vindt het ook erg leuk om haar bezoekers iets van de Noorse cultuur en vooral de prachtige natuur te laten zien. Ondanks het goede leven in Noorwegen liggen mijn wortels in Friesland en een paar keer in het jaar moet ik even naar “de Ryp”. Dan bezoek ik mijn familie en vrienden. Wat ik dan het lekkerste vind is: Hollands appelgebak met slagroom, zoete drop en een patatje met mayonaise!
Feikje Bjoerkholen-Veltman/MV
(feikje@online.no)
Op paaszondag 1951 werden Jan en IJbeltje Veltman verblijd met de geboorte van hun eerste dochter: Feikje. Na Feikje kwamen nog vier kinderen: Foekje, Wietske, Klaas en Frans. Alhoewel ik in het Bonifatius ziekenhuis in Leeuwarden ben geboren, heb ik mijn hele jeugd in Dronrijp gewoond en voel ik me een echte “Rypster”.
Op een boerderij aan It Heech, waar vader Jan en omke Broer een brandstofhandel en transportbedrijf hadden, bracht Feikje haar jeugdjaren door. Ze ging – net als de meeste kinderen uit Dronrijp – naar de kleuterschool in het dorp, waarna ieder naar zijn of haar “eigen” lagere school ging. De familie Veltman woonde vlak naast de Sint Radbodus en deze werd uiteindelijk de school van Feikje. Ze zat in een klas met in totaal 10 kinderen, onder wie twee nichten en twee neven. Aan haar jeugdjaren in Dronrijp heeft Feikje nog steeds heel goede herinneringen; vooral aan het samenspelen bij hen achter huis, waar genoeg ruimte was voor sideplak, tippelje, tikkertje, touwspringen, toppen en oorlogje spelen.
Op een woensdagmiddag rond 1960 ging ik samen met mijn nichtje (Mieke Jorritsma) mijn neef (Frans Kingma) en een klasgenootje (Louis van der Meer) naar “het dwinger” (een grote vuilstortplaats op de plaats waar nu de katholieke basisschool staat, red.) om er flessen te zoeken waar nog statiegeld op zat. Dat was spannend, want het mocht eigenlijk niet. Ja hoor, we vonden er een paar! Met de flessen gingen we naar de Spar-winkel van Auke Stornebrink en kregen er een paar dubbeltjes voor. Van die dubbeltjes kochten we zuurstengels en die smaakten heerlijk. Maar later op de dag werden we eraan herinnerd dat het die dag “aswoensdag“ was en voor katholieken is dat de eerste dag van de vastentijd. Wat voelden we ons schuldig! Gelukkig heeft het geen grote gevolgen gehad en is het een dierbare jeugdherinnering gebleven. In haar jonge jaren leerde Feikje piano spelen, maar ze ziet zichzelf niet als een groot talent. Desondanks mocht ze met haar spel wel het kerkkoor begeleiden, heeft ze het jeugdkoor in de katholieke kerk mee opgericht én kon ze er uiteindelijk haar voordeel mee doen in haar werk.
Feikje doorliep de St. Anna huishoudschool in Harlingen, waar ze naar eigen zeggen veel nuttige dingen heeft geleerd, die haar als “huisvrouw” goed van pas zijn gekomen. Ook raakte ze in die tijd geïnteresseerd in het beroep van kleuterleidster. De beroepsopleiding daarvoor heeft ze gevolgd aan de Gemeentelijke Opleidingsschool in Leeuwarden. Op de eerste schooldag (in de bus van Bolsward naar Leeuwarden) zat er een meisje van Bolsward (Aukje) in, die ook voor het eerst naar de opleiding ging. Wij zijn beste vriendinnen geworden en hebben in alle jaren contact met elkaar gehouden. Tijdens de jaren van de opleiding kwamen er veel veranderingen voor ons als jeugd. Koffiebars waren trendy, discotheken in Franeker en Berlikum werden bezocht en muziek van de Beatles, Bob Dylan, BZN en Golden Earring was erg populair. Ik werkte op mijn vrije dagen in de huishouding bij Hoogland (op Hatzum) om zakgeld te verdienen en kon van dat geld één keer in de maand naar een discotheek of dansavond in de Koornbeurs in Franeker. Om 8 uur 's avonds weg en uiterlijk 12 uur 's avonds thuis!
Na haar diplomering werkte Feikje vier jaar op de neutraal bijzondere kleuterschool in Dronrijp; dezelfde school waar ze als kind zelf heen ging. Ze kwam in die tijd in contact met Marijke IJdema, onderwijzeres op de Sint Radbodus, met wie ze een jeugdkoor en het jeugdtoneel Samares heeft opgericht.
Tijdens de jaren in Dronrijp had ik altijd al de wens om voor enkele jaren naar een ontwikkelingsland te kunnen. Als meisje had ik boeiende verhalen gehoord van een pater die in de missie werkte. Hij was een neef van mijn moeder en kwam zo nu en dan op bezoek. Het was zo spannend om naar hem te luisteren! Het leek me prachtig om dat later ook te doen. Feikje gaf zich daarom in 1973 op bij de Stichting Nederlandse Vrijwilligers. Er bleek echter geen vraag te zijn naar kleuterleidsters; wel waren er verpleegkundigen, bouwingenieurs en hogere beroepsleraren nodig. Dankzij een tip van een kennis kon Feikje in 1974 toch als vrijwilliger naar het buitenland. In het noorden van Israel kwam ze terecht in een kibboets: appels plukken, toiletten schoonmaken, werken in de keuken en zelfs de wacht houden behoorden tot haar werkzaamheden. Dat was een spannende en interessante tijd. Het gaf me inzicht in de geschiedenis van de joden en Israel en hoe het leven en werken in een kibboets fungeerde.
Na haar thuiskomst in 1975 ging Feikje aan het werk als kleuterleidster op Lyndenstein in Beetsterzwaag. Ze woonde in Drachten, maar ging ieder weekend terug naar het ouderlijk huis in Dronrijp. Het was ook in deze tijd dat Feikje een studie Buitengewoon Onderwijs volgde. Ze hoopte daarmee op een nieuwe kans om naar een ontwikkelingsland te kunnen. In 1978 schreef Feikje zich wederom in bij een organisatie: Dienst over grenzen. Na een tijdje werd ik opgeroepen voor een interview en kon ik naar een kindertehuis in Brazilië! Maar voordat Feikje kon afreizen, moest ze zich eerst de Portugese taal eigen maken, een visum regelen en de nodige vaccinaties halen. Ook het thuisfront moest wennen aan het feit dat ze voor langere tijd weg zou gaan, maar liet Feikje wel vrij in haar keuzes.
In deel 2 leest u naar wie, wat en waar deze keuzes uiteindelijk hebben geleid.
Feikje Bjoerkholen-Veltman / MV
( feikje@online.no )
RYPSTERS OM ÚTENS |
|
In november 1984 werd Jorrit Okkema geboren en hij heeft zijn hele jeugd in Dronrijp gewoond. Hij is opgegroeid in het gezin Okkema met Heit Age, Mem Woppy en twee jongere broers Ludo en Jildert. Ze woonden in de Wytse van Camminghastrjitte, waar zijn familie nu nog steeds woont.
Toen ik vier jaar was begon ik op de basisschool OBS de Romte, waar ik mijn hele schooltijd heb doorgebracht. Ik heb goede herinneringen aan de Romte met meester Kees, Folkert en Hendrik en de juffen Wike, Fokje en Doetie. Het was er altijd gezellig, maar aan het voetballen en kastie op het schoolplein bewaar ik de beste herinneringen. Altijd zo snel mogelijk terug naar school tussen de middag om maar weer te voetballen en ik was altijd jaloers op de kinderen die mochten overblijven, want die waren dan alweer aan het spelen wanneer ik terug kwam. Na school speelde ik vaak met klasgenootjes, thuis met de lego was een favoriet. Maar bij mooi weer ook graag buiten, hutten bouwen in het park, ljeppen en kievitseieren zoeken in het voorjaar, sporten of gewoon omhangen. Op de basisschool speelde ik vaak met Arend Dubbelboer, Jitze Landman, Jaep Reitsma en Minne Jan Aartsma. Ik heb niet zoveel contact meer met hen, maar af en toe spreek ik ze nog via internet of als ik weer eens in Dronrijp ben en ze tegenkom. Maar tijdens mijn studie in Groningen woonde ik samen op een kamer met Yme Sake Boonstra, waar ik nu nog regelmatig contact met heb.
Sport is altijd en nog steeds een van zijn grootste hobby's geweest. Het begon met gymnastiek bij DOS, schaatsen bij de IJsleeuwen en kaatsen bij VVV Sjirk de Wal tijdens de basisschooljaren, maar later speelde hij met z'n vrienden vaak streathockey op het schoolplein, soms hele dagen lang van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. In het begin met zelfgemaakte sticks, later met echte.
Na de basisschool ging ik naar het Montessori in Leeuwarden waar ik de HAVO heb gedaan. Eigenlijk had het Atheneum moeten worden maar ambities waren er toen helaas nog niet. Na de HAVO had ik echter geen idee wat ik wou gaan studeren, maar na meerdere jaren in het buitenland kwam ik erachter dat ik gymleraar wilde worden. Daarom ben ik aan de sportlerarenopleiding in Groningen begonnen, die ik echter na 2 jaar alweer heb verlaten, maar daarover later meer!
Tijdens de periode op de HAVO wist Jorrit nog niet precies wat hij wilde. Eigenlijk wel straaljagerpiloot, maar hij kwam daarvoor jammer genoeg niet door de keuring. En hij had geen backup-plan. Dat maakte het eerst een stuk lastiger. Het buitenland trok ook wel en dan vooral om te kunnen snowboarden. Daarom begon hij op internet te zoeken en vond tenslotte een vacature op een boerderij in Noorwegen voor een baan inde wintermaanden voor vier maanden. Dat leek perfect, werken door de week en in het weekend mooi snowboarden. Zo gezegd , zo gedaan. Jorrit trok naar Vinstra, een plaatsje zo'n 100 km. ten noorden van Lillekammer en een uitstekende plek voor wintersport enthousiastelingen zoals hij.
Na de winter kwam ik terug en werkte ik een tijdje bij de kaasfabriek, om na de zomer te gaan studeren in Groningen.
Aangezien ik nog steeds onzeker was welke kant ik op wou, werd dit dan ook geen succes, ik had me opgegeven voor de studie makelaar aan de Hanze Hogeschool, maar hield naar een paar maanden alweer op omdat het toch niet de juiste studie was. Na wat contact met bekenden in Noorwegen kan ik daar weer aan de slag voor een aantal maanden. Tijdens mijn verblijf daar regelde ik meteen een baantje voor de komende winter. Ik werd ski en snowboard leraar in Gålå, het skigebied waar ik vlakbij woonde. Het werk daar was zo ontzettend leuk dat ik toen doorkreeg wat ik later worden wou, sportleraar. Dus tijdens mijn verblijf daar heb ik me aangemeld bij de ALO in Groningen. Na een aantal testen was ik klaar om eindelijk weer te gaan studeren. Terwijl ik studeerde was ik tijdens de vakanties altijd in Noorwegen, 's winters altijd een aantal weken in het skigebied aan het werk en zomers in een hotel in Lom gelegen in het Jotunheimen gebergte. Ik was zo gek van Noorwegen dat ik na 1 jaar in Groningen plannen kreeg om mijn studie in Oslo af te maken. Tijdens mijn 2e jaar in Groningen was ik bezig om in Oslo binnen te komen, maar deze plannen werden al snel gewijzigd. Ik ontmoette een Zweeds meisje. Oslo werd omgeruild voor Uppsala in Zweden. Na een aantal maanden samen in Groningen besloten we samen terug naar Zweden te gaan. Sara (mijn vriendin) was namelijk op uitwisseling in Groningen voor een half jaar en dat liep in juni 2008 af. Via internet hadden we alvast een appartement geregeld in Uppsala waar we in augustus de sleutel van kregen. Sara ging in juni alweer terug en ik werkte de hele zomer nog in Noorwegen. Toen ik in augustus klaar was met werken in Noorwegen kon ik eindelijk naar Zweden. Dat was een spannende tijd, hoe zou het daar zijn? Ik was er nog nooit geweest en had eigenlijk nog nooit van de stad Uppsala gehoord, hoelang zou het duren voordat ik goed Zweeds kon (ik kon gelukkig al vloeiend Noors), hoe ziet het appartement eruit?
Gelukkig was alles positief toen ik aankwam. Met mijn tas met kleren, een laptop en mijn snowboards kwam ik aan in een prachtige stad, een mooi appartement vlakbij het centrum, en de taal was helemaal geen probleem. Ik had al wat Zweeds geleerd toen we nog in Groningen waren en na aankomst in Zweden mocht ik direct met een cursus Zweeds voor gevorderden beginnen, wat perfect was aangezien dat een voorwaarde was om tot de universiteit te worden toegelaten. Deze cursus via internet was na een paar maanden afgerond en uiteindelijk had ik ook een baantje gevonden bij IKEA (kan het nog Zweedser). Dit was wel even lastig. Het duurde toch wel een paar maanden voordat ik werk kreeg. Iets wat toch wel wat vervelend was. Ik was in het begin wel wat alleen, aangezien de cursus via internet ging en ik geen werk had was het lastig nieuwe mensen te ontmoeten. Maar toen ik eenmaal werk had werd het allemaal een stuk leuker. Het was een tijdelijk baantje tot de zomer, we moesten een nieuwe IKEA winkel inrichten met een hele groep jongeren. Ik maakte vrienden en had een stuk meer plezier, via een vriend kwam ik ook nog terecht bij een ijshockeyvereniging. Dat het een tijdelijk baantje was kwam mooi uit aangezien ik graag weer wou beginnen met studeren. Dit was echter wel wat een probleem aangezien je in Zweden niet alleen voor sportleraar kunt studeren, er moet een vak bij. Na een lange tijd nadenken werd het uiteindelijk wiskunde en in September 2009 kon ik beginnen, een jaar nadat ik naar Zweden kwam. Ik studeer nu nog steeds en heb nog ongeveer 1,5 jaar te gaan.
We wonen nog steeds in Uppsala, een stad 70 km ten noorden van Stockholm.
Uppsala heeft ongeveer 200.000 inwoners en dus best wel een grote stad, iets wat je nauwelijks merkt als je hier rondloopt, er zijn overal parken en er is veel ruimte. Uppsala heeft ook een rijke geschiedenis de universiteit is de oudste van noord Europa en hier studeerde onder andere Anders Celsius. Behalve de universiteit is er een gezellig centrum met een rivier die dwars door de stad loopt. Ook staat er een kasteel uit de 16e eeuw op een heuvel midden in de stad. De omgeving is vrij vlak aangezien Uppsala op een kleivlakte ligt, maar buiten de stad glooit het toch wel een beetje. Natuurlijk is er veel bos en natuur, wat wordt afgewisseld met weilanden en hier en daar een aantal meren, met de grootse (Mälaren) ten zuiden van de stad waar de rivier in uitloopt. 100 km ten noorden van Uppsala worden de heuvels al wat hoger en kan er ook geskied en gesnowboard worden. Hier wordt ook wel geskied maar dat is dan voornamelijk langlaufen. Het klimaat is hier wel wat kouder dan in Nederland, de zomers zijn qua temperatuur vrijwel gelijk maar zijn korter, en 's winters is het gemiddeld een paar graden onder nul.
We wonen in een studentenappartement met een keuken, eetkamer, woonkamer, slaapkamer en badkamer. Qua indeling niet heel anders dan een appartement in Nederland, maar de Zweden zijn meer van het collectieve. Vooral als je een woning huurt zijn er vaak voorzieningen die je deelt met de rest van de straat. Zo is er een gemeenzame wasserette, sauna, feestlokaal en tafeltenniszaal. In de buurt heb ik nog geen Nederlanders ontdekt maar het afgelopen half jaar hebben we een Nederlandse leraar gehad, verder kom ik af en toe wel eens een Nederlander tegen in de kroeg, dit zijn eigenlijk altijd uitwisselingsstudenten uit Groningen aangezien Uppsala en Groningen een uitwisselingsproject hebben. En aangezien Uppsala veel studenten heeft (de stad is wel wat te vergelijken met Groningen qua studenten) kom je ook vaak buitenlanders tegen, voornamelijk Finnen, maar het meeste contact heb ik toch wel met Zweden. Het sociale contact maken met Zweden is eigenlijk niet anders dan met Nederlanders. Het gaat veel via werk, studie en sport, en vooral via de studie kom je in contact met veel verschillende mensen. We gaan dan ook regelmatig eens wat drinken met studiegenoten en vrienden in de stad. De alcoholprijzen zijn hier wel wat hoger maar daar wordt niet minder om gedronken, en het is hier ook gezellig in de late uurtjes. Het eten is ook erg goed, en ook wel weer vergelijkbaar met Nederland, veel aardappels en gehaktballen, maar die zijn wat kleiner en worden vaak met jam gegeten in plaats van appelmoes. Verder wordt er ook veel vis en schaaldier gegeten en tijdens de herfst wild natuurlijk, eland, rendier en hert.
Het studeren is eigenlijk gelijk aan Nederland, de vakken zijn misschien wat anders ingedeeld maar je krijgt uiteindelijk toch hetzelfde diploma. En de studiefinanciering verschilt ook niet veel van de Nederlandse aanpak ,alleen is daar een directe prestatiebeurs, haal je jouw vakken niet dan moet je gelijk terug betalen. Jorrit moet dus goed z'n best doen!
Ook al zit Zweden in de EU, er moet nog wel een verblijfsvergunning aangevraagd worden. Dit is echter meer een formaliteit. Als EU-burger mag je vrij in Zweden verblijven, maar als je wilt werken of studeren moet je je aanmelden bij de immigratiedienst, waar je een verblijfsvergunning krijgt, ook weer zonder al teveel moeite. Jorrit weet niet of hij zich nou een Fries of een Zweed voelt,misschien wel allebeide, een Friese Zweed.
Wat ik het meest mis aan Nederland is mijn familie. Dat je niet zo even een dagje op visite kunt gaan. Maar gelukkig kun je tegenwoordig via internet makkelijk met de webcam bellen, zodat je ze toch regelmatig ziet, dat maakt het toch een stuk makkelijker. Wat ik beslist niet mis zijn alle mensen overal. Het is hier toch een stuk rustiger, wat mij goed bevalt. Het Nederlandse nieuws volg ik af en toe via internet, om toch een beetje op de hoogte te blijven van wat daar gebeurt. Nederlandse TV is hier niet, maar dat mis ik ook niet, er is echter wel veel aandacht voor de Nederlandse voetbalcompetitie vanwege de vele Zweden die in Nederland spelen, wat wel leuk is want dan zie je Heerenveen toch nog eens voetballen.
Of ik nog zou kunnen aarden in Nederland? Ik heb het hier erg naar mijn zin en wil graag in Zweden blijven, maar zou het moeten dan lukt het zeker. Na een bezoek aan Nederland is er een ding wat eigenlijk altijd mee terug gaat, en dat is een flesje berenburg!
Jorrit Okkema / HG.
RYPSTERS OM ÚTENS |
|
Frederik Alberda woont sinds 1971 in Frankrijk in Danjoutin, een plaatsje van zo'n 3600 inwoners. Hij is daar helemaal ingeburgerd en sinds 2001 als Nederlander lid van de Gemeenteraad en is daarvoor in 2007 voor een 2e periode herkozen.
(http://www.foretsdanjoutin.wordpress.com en http://fortbassesperches.com)
Maar hij woonde van 1946 tot 1960 in Dronrijp in het boerderijtje van zijn grootvader aan de Strjitwei. Atjetille was het gehucht ( net ten oosten van Harlingen )waar ik in 1936 ben geboren. Het bestond uit een groepje van vier woningen. Wij woonden in een kleine boerderij die voorheen dienst deed als herberg. De woonkamer was de vroegere gelagkamer en de ingebouwde bedsteden dienden als slaapgelegenheid. Verder was er nog een tweede woonvertrek dat gebruikt werd als slaapvertrek van de inwonende grootvader. De boerderij had een stal voor ongeveer 6 koeien en een paard. De overige woningen van Atjetille waren arbeiderswoningen en een woning van een gezin dat zich met landbouw bezig hield. Verder waren er rondom Atjetille drie boerderijen. Mijn Vader met mijn grootvader huurden grasland in de directe omgeving van Atjetille en bouwgrond in de omgeving van Midlum.
Veel herinneringen heeft hij niet aan Atjetille, maar enkele komen toch boven nu hij aan de antwoorden van de vragen werkt . De oorlogstijd heeft indruk gemaakt door o.a. de twee onderduikers thuis, de overvliegende bommenwerpers, het neerstorten van een Engels vliegtuig vlakbij hun huis en het soms op de uitkijk moeten staan om in de gaten te houden of er Duitsers aankwamen.
En natuurlijk de bevrijdingsfeesten. Maar ook het "schotsje lopen" op de vaart, eieren zoeken, meevaren met de motorboot die de melk-bussen naar het zuivelfabriek in Achlum bracht, de nesten van watervogels bekijken onderweg en 's zomers meehelpen op het land. En ja , één ding vergeet hij niet:
In 1946 was er bijna geen autoverkeer, alleen 's avonds vrij laat kwam er een personenauto langs en wij vermaakten ons dan door een stok op de weg te leggen waar de auto overheen reed. Op een gegeven moment stopte de chauffeur waarschijnlijk om ons te straffen. De auto stopte op een helling en de chauffeur vergat kennelijk de handrem vast te zetten waardoor de auto achteruit reed en in een sloot terecht kwam. Dit was uiteraard voor ons een grote schrik, we renden meteen naar huis en op bed, terwijl de autobezitter zijn beklag deed bij mijn ouders die uiteraard bang waren de schade te moeten betalen. Het is voor zover ik weet met een sisser afgelopen.
Frederik ging eerst naar de Christelijke school in Achlum die het dichtst bij was, maar later op aandringen van de Oudercommissie naar de Openbare school in Hitzum.
In 1946 verhuisde het gezin naar Dronrijp namen het boerderijtje aan de Strjitwei over van zijn grootvader. In Dronrijp ging hij naar de Openbare Lagere School bij meester Winia en later bij meester Roorda , de hoofdonderwijzer.
Meester Roorda was een verteller en een aangename persoonlijkheid. Zijn leerlingen waren echter niet altijd aangenaam er waren meerdere leerlingen die al enkele jaren in dezelfde klas waren blijven zitten. Een van de meest gebruikte woorden van de meester was het woord fatsoen, daar hadden de meeste leerlingen een groot gebrek aan, volgens Meester Roorda.
Meester Roorda woonde naast de school en zijn vrouw kwam iedere morgen omstreeks dezelfde tijd koffie brengen, de koffie werd gedronken buiten het leslokaal en daarvan profiteerden de leerlingen uiteraard.
Van Meester Roorda kregen wij in de zesde klas les in de Franse taal ter voorbereiding voor het vervolgonderwijs. Ik was lid van een jeugdvereniging waarvan ik de naam vergeten ben, de vereniging werd geleid door Germ ? de Vries, zoon van schilder de Vries. In de zomer namen we deel aan vakantie kampen in Drenthe (herinner me nog Anloo) waar wij met de fiets en bagage naar toe gingen. Ik herinner me ook nog een vakantiekamp waarschijnlijk op de Veluwe, een gedeelte van de reis werd afgelegd met de plezierboot Piet Hein van de familie Duiker met als gids Piet Foekes Dijkstra, een vroegere turfschipper die goed bekend was met de waterwegen in het zuiden van Friesland. De fietsen met bagage werd vervoerd in een praam die aan de boot gekoppeld was.
Schoolvrienden uit die tijd waar Frederik nog altijd contact mee heeft zijn Wytze de Boer, Bauke Hoekstra en Tabe Feenstra. Ze hebben heel wat kattenkwaad uitgehaald. In de klas als meester er uit was met kastanjes gooien, ruitje tikken met een in de stopverf vastgemaakte draad en daar een steentje aan, maar ook stiekem met de boot van een gepensioneerde politieman varen:
Na het uiteraard verboden gebruik van de boot werden we door de politie opgepakt en opgesloten in een bergruimte van de woning van politie Boonstra die ons dreigde met de gevangenis en het telefonisch bestellen van een overvalauto bij de burgemeester.
De bangmakerij had wel succes, maar na een opsluiting van misschien enkele uren werden we weer vrijgelaten. Over het algemeen werden we niet berispt door onze ouders die eerder het kattenkwaad positief waardeerden dan ons er voor straften.
Na de lagere school haalde Frederik het Mulo-B diploma en ging daarna naar de HTS om werktuigbouwkunde te studeren en het diploma te behalen. Na de studie kwam de militaire dienstplicht van 21 maanden tussen 1957 en 1959. En daarna aan het werk en vanaf 1960 werkte hij bij Bull General Electric in Amsterdam en trouwde hij daar in 1962 met Willie Sijtsma. Ook ging hij nog korte tijd naar zee als machinist bij zijn vriend Bauke aan boord. Dat was van korte duur, het zeemansleven was voor hem als getrouwd man geen gelukkige keuze en in 1971 ging hij aan de slag bij een Frans-Amerikaans computerbedrijf in Belfort - Frankrijk.
Alhoewel gehecht aan de geboortegrond, heb ik waarschijnlijk, zoals veel Friezen en Nederlanders avontuurlijke eigenschappen en er nooit moeite mee gehad in een ander land te werken. Ik heb dan ook meerdere malen gesolliciteerd o. a. in Zwitserland hetgeen niet lukte, totdat ik de kans kreeg bij Bull General Electric in Frankrijk te werken.
Tijdens mijn periode in Amsterdam werkte ik met tussenpozen in Engeland, Denemarken en een jaar lang voor Bull General Electric in de omgeving van Parijs. Deze mobiliteit is volgens mij ook belangrijk voor personen met een hogere technische opleiding. Ik heb echter nooit aan een definitieve emigratie gedacht. Het vertrek naar Frankrijk was voor wat mij persoonlijk betrof niet veel werk, de verhuizing werd geregeld door het bedrijf en het inpakken enz. daar draaide mijn vrouw voor op met de hulp van het verhuisbedrijf, want ik werkte toen al in Frankrijk. Ook de installatie in de pas gebouwde woning bracht dankzij de hulp van mijn schoonmoeder geen grote problemen met zich mee. We namen al onze bezittingen met het complete meubilair mee naar Frankrijk, er waren geen beperkingen, het één en ander werd volledig verzorgd door het bedrijf, dat ook hielp met de noodzakelijk douaneformaliteiten. Ik kan me niet herinneren dat we iets vergeten hadden. Wel bleek dat het verhuisbedrijf niet de nodige voorzichtigheid in acht genomen had, de veroorzaakte schade werd echter zonder problemen vergoed. Een kat had zich waarschijnlijk in Amsterdam verstopt in de verhuisauto, die kwam hier tevoorschijn. De kat hebben we echter nooit teruggezien.
De taal was voor mevr. Alberda en de kinderen wel een probleem. Het bedrijf verzorgde taalcursussen en zo leerde Willie Alberda het Frans. De beide kinderen moesten in Frankrijk naar school, waar alleen Frans werd gesproken.
Dat leverde eerst wel problemen op. De zoon kreeg straf voor niet opletten, maar opletten in een taal waar je nog weinig van begrijpt valt niet mee. Ook werden enkele vakken niet gegeven, die in Amsterdam heel gebruikelijk waren. De eerste rapporten van de kinderen waren dan ook niet best, maar na verloop van tijd kwam alles toch goed.
In de buurt woonden nog al wat verschillende buitenlandse gezinnen, Amerikaanse, Engelse en een Deens gezin. Daar had de familie Alberda veel contact mee en de voertaal was dan Engels. Na een paar jaar gingen deze gezinnen terug naar hun vaderland en bleef het gezin Alberda in Danjoutin wonen.
Het is uiteraard noodzakelijk zich aan de Franse denkwijze aan te passen maar dit is uiteraard overal het geval; de Franse mentaliteit is nu eenmaal anders dan die in Nederland. Dit verschil vervlakt zich wel in de loop van de jaren lijkt mij.
Vanaf het begin hebben we ons meteen aangesloten bij een vereniging, die zich vooral in het begin bezig hield met bergsporten, toegankelijk voor vrijwel iedereen. Het betreft dus bergsport vooral in de Vogezen, bergwandelingen van 5-6 uren, skiën, langlaufen, toeristisch fietsen enz. (Het beklimmen van de Mont Blanc maakte geen deel uit van het programma!) De vereniging bestond/bestaat voor een groot deel uit mensen die oorspronkelijk uit de Elzas komen, hun mentaliteit en denkwijze sluit goed aan bij ons Nederlanders. Wij werden dan ook meteen "geaccepteerd" door de vereniging waarvan we intussen bijna 40 jaar lid zijn. Ook hebben we meerdere malen als gids gefungeerd tijdens bergwandelingen. Wij wonen tussen de Vogezen en de Jura, een heuvelachtig/vlak gebied. De bergtoppen van de Vogezen zijn op een afstand van enkele tientallen kilometers, dus een geschikte locatie voor bergsporten. We hebben meerdere natuurgebieden, dit is de laatste jaren één van de prioriteiten. Tevens wordt veel geïnvesteerd in de aanleg van fietsroutes.
Ondertussen zijn Frederik en Willie met hun gezin helemaal "ingeburgerd" in Danjoutin in Frankrijk en spelen een rol in het openbare leven in hun woonplaats. Contact met Nederland houden ze door regelmatige bezoeken aan Nederland ( Willie haar moeder van 101 jaar woont in Dokkum ) en het ontvangen van familie thuis. Wekelijks komt het blad Elsevier in de bus, al meer dan 40 jaar. Een terugkeer naar Nederland zit er niet in. Hun leven met de kinderen en kleinkinderen is nu naar volle tevredenheid in Frankrijk.
Enkele websites:
Natuur en Gemeentelijk Erfgoed zoals bos en natuur gebied met wandelmogelijkheden
http://foretsdanjoutin.wordpress.com
Vestingwerk daterende uit de frans-pruissische oorlog van 1870-1871 (gemeentelijk bezit)
De site bevat ook informatie van vestingbouwer Vauban (17de eeuw).
Frederik Alberda / HG.
RYPSTERS OM ÚTENS |
|
Corine van Lingen is in 1976 geboren in Naarden (Noord-Holland). Haar vader is een Fries en haar moeder werd geboren in Winterswijk. Haar ouders ontmoetten elkaar in Leeuwarden, maar gingen eerst in Weesp wonen omdat haar vader werk had op Schiphol. Op haar tweede verhuisde het gezin naar Franeker en toen Corine vijf jaar was werd haar zusje Dietrix geboren.
In 1988 verhuisden we naar Dronrijp, waar we kwamen te wonen op It Himpsel. Ik ging naar de basisschool It Anker. Daar zat ik nog ongeveer anderhalf jaar in groep 7/8.
Ik heb gelukkig nog wel vrienden kunnen maken op It Anker, hoewel het natuurlijk wel lastig was, omdat iedereen daar al vanaf jongs af aan bij elkaar in de klas had gezeten en samen opgegroeid was. Ik miste mijn groep vrienden en vriendinnen in Franeker dan ook heel erg in het begin en vond de hele verhuizing op dat moment helemaal geen goed idee van mijn ouders. Achteraf snapte ik het wel beter, maar als kind heb je daar hele andere ideeën over.
Ik heb overigens goede herinneringen aan mijn tijd in Dronrijp. Op It Anker raakte ik heel goed bevriend met Brigitte Elzinga. Ik herinner me de geheimtaal die wij ontwikkelden en waarin we elkaar ellenlange brieven schreven die niemand kon ontcijferen. Ook heb ik met Edith Stultiens de kinderen in Dronrijp aan het schrikken gebracht doordat we een van piepschuim gemaakt hoofd bovenop op ons hoofd zetten met daaroverheen een jas; kleine kinderen vonden dat heel eng en wij hadden daar weer veel lol om.
Toen ik naar de middelbare school ging viel de klas uiteen in kinderen die naar de AMS in Franeker gingen en een groepje dat naar school ging in Leeuwarden. Ik zat in de laatste groep en trok toen meer op met Peter van der Meer en Hans Meijer die naar dezelfde school, het Lienward College, gingen. Vanaf die tijd raakte ik ook bevriend met Nathalie Mulder waarmee ik vaak winkelde in Leeuwarden, naar de jaarlijkse kermis ging en mee op stap ging naar Hof van Holland in Berlikum. We zijn ook samen op Tienertour geweest toen we 17 waren. Doordat ik in Groningen ging studeren, zijn we elkaar sinds die tijd wel wat meer uit het oog verloren en nu ik in Brussel woon zien we elkaar nog af en toe, maar veel te weinig.
Corine deed aan turnen bij juf Gemma en meneer Schuurmans. Maar omdat ze last kreeg van haar knieën moest ze daarmee stoppen. Daarna is Corine gaan volleyballen. En naast shoppen en stappen, hadden ook computerspelletjes haar interesse.
In Leeuwarden ging ik na de brugklas naar het Atheneum. Daar was ik vooral goed in talen; wiskunde was een ramp en ik heb nog bijles gehad van Sander Gaastra uit Dronrijp. Dat hielp een beetje maar een wiskundewonder ben ik nooit geweest (en zal ik nooit worden).
Na haar eindexamen had Corine nog geen duidelijk beeld van wat ze wilde worden. Reizen vond ze leuk en ze had veel interesse voor andere culturen en vreemde talen. Die interesses wilde ze eigenlijk wel combineren. En zo kwam Corine uit op de studie Beleid & Bestuur in Internationale Betrekkingen met Frans als taal aan de Rijksuniversiteit in Groningen. Tijdens haar studie heeft ze ook nog een half jaar in Montreal (Canada) politicologie en Spaans gestudeerd en liep ze een half jaar stage op de Nederlandse Ambassade in Parijs. Na haar studie(s) wist Corine echter nog steeds niet precies wat ze wilde doen.
Uiteindelijk koos ze voor het bedrijfsleven en kwam ze terecht bij Cap Gemini. Maar na drie jaar bleek dat dit toch niet was wat ze wilde en is ze overgestapt naar een baan bij de overheid.
In 2005 is Corine gaan werken als Adviseur Internationaal bij het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport in Den Haag. Na 2 jaar is ze binnen dit ministerie van functie veranderd en sindsdien werkt ze als diplomaat in Brussel op de Permanente Vertegenwoordiging (ambassade) van Nederland bij de Europese Unie (EU).
Op TV zie je altijd beelden van de Merkels en Sarkozy's van deze wereld die in Brussel bijeenkomen; maar ook de ministers van Volksgezondheid uit de 27 EU-landen komen 2 keer per jaar bijeen en nemen besluiten over onderwerpen als de aanpak van de vogelgriep of wetgeving over voedselveiligheid of geneesmiddelen.
Het onderhandelen over de wetten en teksten is het voorwerk voor bijeenkomsten van de volksgezondheidsministers en dat doe ik dus met mijn Europese collega's. Het werk is heel afwisselend en uitdagend; je vertegenwoordigt Nederland. Tijdens de vergaderingen geef je je nationale standpunten weer en probeer je met zijn 27-en te komen tot compromissen en uiteindelijk overeenstemming. Dat betekent niet dat we het altijd met elkaar eens zijn; het hebben van goede contacten met je collega's is dan ook belangrijk.
Tijdens de vergaderingen zijn er tolken aanwezig. Dat maakt het soms lastig omdat je altijd luistert naar een vertaling via een oortje en soms sluipen er wel vertaalfouten in. Het is heel interessant om de cultuurverschillen tussen landen te zien; het leert je dat je niet alles met je Nederlandse bril op moet of kan bekijken.
Het werk in Den Haag voor het ministerie en in Brussel is heel verschillend. De baan in Brussel kent veel vrijheid en eigen verantwoordelijkheid; in Den Haag zit je toch wat meer in een bureaucratische structuur. Dat neemt niet weg dat ik nog steeds in dienst ben van de minister en het ministerie.
Corine's opleidingen sluiten goed aan op haar huidige functie: internationaal, grensoverschrijdend en met verschillende invalshoeken waar je rekening mee moet houden. Naast Nederlands spreekt ze het meest Engels met collega's, maar ook de Franse taal wordt niet geschuwd. Haar talenknobbel en -kennis komen haar hierbij dus ook goed van pas.
Drie jaar geleden heb ik mijn verloofde John Rowan (een Engelsman) ontmoet op mijn werk. Hij zat achter het vlaggetje van Groot-Brittannië en ik achter die van Nederland en de vonk sloeg over.
Samen met haar aanstaande man woont Corine in een typisch Brussels art-nouveau appartement op de begane grond met een grote tuin, hoge plafonds en oude details, zoals mozaïekvloeren. Voor gasten is er een verblijf met badkamer beschikbaar in de kelder waar ouders, broers en zussen graag gebruik van maken.
Voor iedereen die nog een leuke weekendbestemming zoekt op 3,5 uur rijden van Dronrijp, raad ik Brussel zeker aan. Koop wel een goede gids want Brussel heeft veel te bieden, maar geeft niet alles zomaar bloot.
Het wonen in Brussel is heel anders dan in welke Nederlandse stad dan ook; het is groot (tenminste als je Leeuwarden of Den Haag gewend bent), multicultureel en chaotisch op een soort mediterrane manier. Je vindt hier restaurants uit alle windstreken, mooie architectuur en een groot cultureel aanbod met veel musea en theaters. Maar ook een enorm bureaucratische cultuur met 19 gemeenten alleen al in de stad Brussel, verkeerssituaties die nog het meest lijken op die in Italië en een grote kloof tussen de verschillende bevolkingsgroepen.
En dan België zelf; dit land is zo enorm verdeeld in het Vlaamse gedeelte en het Waalse gedeelte en dat merk je in het leven van alledag. Er is een enorme verzuiling tussen de twee taalgroepen die elk hun eigen scholen, theaters, wijken en buurtcentra hebben.
Een diplomatieke functie als die van Corine eindigt na een bepaalde tijd (4 à 5 jaren) automatisch. Voor Corine betekent dit dat zij per eind mei 2012 zonder werk komt te zitten. Echter, in de praktijk houdt zij er zelfs al iets eerder mee op. Corine en John verwachten namelijk hun eerste kindje eind februari 2012. Na de geboorte van de kleine kan en wil Corine eerst een tijdje thuis blijven. En hoewel haar huidige baan veel uitdaging biedt, wil ze na haar verlof toch graag een heel andere weg inslaan.
In mijn huidige werk mis ik wel eens tastbare, directe resultaten en het creëren van iets zichtbaars. Omdat kleding en kleuren me altijd hebben geboeid, heb ik op een gegeven moment een workshop gevolgd over kleurenanalyse en persoonlijke styling en dat vond ik heel interessant. Ik zag dat er in Antwerpen een opleiding was voor kleur-, stijl- en imagoconsulent en die ben ik gaan volgen. In mei dit jaar heb ik mijn diploma gehaald. Daarvoor heb ik trouwens ook een cursus interieurstyling gedaan omdat ik het inrichten van ons appartement ontzettend inspirerend vond en daarover veel complimenten krijg. Ik ben dus eigenlijk een beetje een creatieve laatbloeier in dat opzicht.
Corine is van plan om in de loop van 2012 voor zichzelf te beginnen als kleur-, stijl- en imagoconsulent. Daarbij richt ze zich in eerste instantie op personen, maar uiteindelijk kun je ook bij haar terecht voor interieuradvies. Aangezien ze de komende 3 à 4 jaar nog in Brussel zullen wonen, zal ze haar onderneming ook daar opstarten. Maar omdat Corine nog regelmatig Friesland aandoet, kan ze geïnteresseerde Rypsters uiteraard ook van dienst zijn. Waar we op termijn gaan wonen, weten we nog niet. Maar als het goed gaat en het zelfstandig ondernemen bevalt me, dan verhuist mijn bedrijf gewoon mee. Een nieuw netwerk aanboren zal dan de nieuwe uitdaging zijn.
Met de vriendenkring van John en Corine - die eveneens grensoverschrijdend is - zal het opbouwen van een nieuw netwerk vast niet al te moeilijk zijn. Zo hebben zij vrienden uit Luxemburg, Frankrijk, Engeland, Denemarken en Spanje. Maar ook heeft Corine een aantal Nederlandse vriendinnen via het werk en wonen ze - heel toevallig - naast een Nederlands stel. In de vier jaren dat Corine in Brussel woont, heeft ze echter maar een paar Vlamingen leren kennen. Het lijkt haar leuk om daar nog een paar Belgen aan toe te voegen. Ze woont ten slotte in hun land, zo geeft ze zelf aan.
Desondanks blijft Corine ook heel betrokken bij Nederland. Ze heeft een schotelantenne om de Nederlandse TV-zenders te kunnen ontvangen en leest de Nederlandse kranten op Internet. Verder onderhoudt ze contacten via Facebook en Hyves en is het Skypen (bellen via Internet met een webcam) ideaal bij het contact met haar ouders. Op die manier ziet ze hen toch nog regelmatig, maar het gemis blijft wel.
Omdat mijn ouders en zusje in het noorden wonen is een spontaan bezoekje niet echt mogelijk; je moet altijd plannen. Gelukkig hoef je geen ticket te boeken om elkaar op te zoeken en is het in 4 uur te doen (als er geen file is). De meeste van mijn vrienden wonen in Den Haag, dus dat is dichterbij. Verder mis ik de netheid van Nederland en het feit dat we onze zaakjes goed voor elkaar hebben als het gaat om instanties en hoe dingen geregeld zijn. En ik mis de Albert Heijn.
Bovendien zijn er na een bezoek aan Nederland/Friesland steevast een paar dingen die ze mee terugneemt naar Brussel: een groot stuk Nederlandse kaas, bloemen, roggebrood en zoute haring. Dat mis ik echt.
Op de vraag of ze nog zou kunnen aarden in Nederland of dat ze meer "wereldburger" is geworden, antwoordt Corine:
Dat is een goede vraag waar ik zelf het antwoord nog niet op weet. Ik denk dat ik het internationale leven wel zal missen als ik in Nederland zou wonen. Maar ik blijf altijd een Nederlandse; dat raak je niet kwijt door ergens anders te gaan wonen. Ik zal mijn Nederlandse taal, achtergrond, gewoonten en cultuur ook overbrengen op mijn kinderen als we niet in Nederland wonen; dat vind ik veel te belangrijk om niet te doen en verrijkt ook hun leven.
HG/MV
RYPSTERS OM ÚTENS |
|
“Ga je mee emigreren naar Australie?", vroeg ik mijn vrouw Eugenie, toen ik op mijn eerste werkdag terug in Nederland meteen weer drie uur in de file had gestaan. Daarvoor was ik voor m'n werk in de ICT een aantal weken naar Perth in West-Australië uitgezonden geweest. Eugenie wilde wel. We waren al eens op vakantie in Australië geweest ( 1996 ) en zij was tijdens haar studie lange tijd in Engeland en Zweden geweest en is een echt "talen-monster".
"We proberen het minimaal twee jaar en als dat bevalt blijven we", spraken we af. We verkochten ons huis, onze spullen werden in een zeecontainer opgeslagen om later opgestuurd te kunnen worden en met een te zware rugzak en koffer vertrokken we naar Schiphol, waar de mensen gelukkig zo vriendelijk waren ons te helpen toen we vertelden dat we gingen emigreren. Dat was in 2000.
Helmuth en z'n vrouw emigreerden toen ze 29 jaar waren. Ze hadden op hun 25ste beiden een goede baan, twee auto's en een eigen huis in Hank - Brabant. Alles leek heel goed en gemakkelijk te gaan voor hen. Helmuth moest voor z'n ICT werk overal naar toe in Nederland en zat dan ook vaak in de files. Langzaam groeide bij hen het besef dat "bezittingen" alleen je leven niet gelukkig maakt. Ze hadden het zo druk met hun baan dat ze nauwelijks aan genieten toekwamen. De knop moest om: meer van het leven genieten en meer naar je gevoel luisteren! En toen kwam in Helmuth z'n werk de opdracht om in Perth een opdracht te doen. Bij aankomst in Perth wist hij het meteen "Ik kan niet meer terug!"
Eugenie en ik zeggen nog vaak: de eerste 6 maanden na aankomst is waarschijnlijk nog steeds de beste tijd van ons leven geweest. We kenden helemaal niemand, hadden geen werk en alles was nieuw. Voor mensen die van nature nieuwsgierig zijn is dat "heaven"! De eerste 2 maanden zijn we door het noord-westen van Australia getrokken. We kochten een oude Toyota Land Cruiser met een tent op het dak zodat we ons niet te veel druk hoefden te maken over wat er allemaal rondkruipt (al valt dat reuze mee hoor! ). We hadden eigenlijk geen idee wat het land te bieden heeft. Perth is de meest geïsoleerde stad in de wereld. Western Australië is gigantisch groot en vooral ook heel erg leeg. De ene week stond ik nog in de file in Nederland, de andere week zie je een bord "Next Service Station 530km" (een benzine station). De afstanden en het plannen van voedsel/water is in het begin wel iets wat moet wennen.
Na de rondreis moest ik werk zoeken en had er zin in! We vertrouwden puur op onze opleidingen en ervaring. Ik werk (nog steeds) in de IT en had een goede CV. Na 2 weken banen shoppen, had ik maar liefst keus uit 7 aanbiedingen! Ik zat erg te twijfelen tussen twee aanbiedingen. Ik koos, maar ik koos fout... Mijn eerste baan duurde precies ander halve dag. Toen had ik er genoeg van. Mijn Engels was goed, het "Australische slang" wat minder, maar binnen een dag had ik wel door dat wat me was verteld tijdens het sollicitatie gesprek niet helemaal correct was...
Eugenie werd een beetje nerveus, maar gelukkig wilde Western Power (de andere aanbieding die ik wel zag zitten) me nog wel hebben. Zij hebben me enorm gesteund, ik heb er fantastische collega's en werk nu nog steeds met veel plezier voor ze.
De Australische regering maakt het emigranten niet gemakkelijk om definitief te kunnen blijven. Er wordt gewerkt met een puntensysteem. Helmuth en Eugenie moesten van de 125 te behalen punten er 115 scoren. Ze wilden perse een visum, zodat hun verblijf niet aan een bedrijf gekoppeld was. Ze wonen vlak bij de Swan Rivier die dwars door Perth loopt naar de Indische Oceaan. Langs die rivier fietst Helmuth naar zijn werk, 's morgens wind mee (sterke oostenwind in de zomer) en 's middags ook de wind mee (sterke zeewind). Verplicht met de fietshelm op! Perth is de hoofdstad van Western Australië, de grootste staat van Australië. In die staat liggen in het zuidelijke gedeelte nationale parken met o.a. hele hoge bomen. In het noorden en landinwaarts vooral lage begroeiing en woestijnen. Helemaal in het noorden liggen de Kimberleys, een erg ruig gebied met heel weinig mensen. Enkele gebieden daar staan pas sinds 1985 op de kaart. Je ziet daar veel kangoeroes, emoes, slangen, spinnen, hagedissen en haaien.
Vrienden maken in Australie is heel gemakkelijk. Men zegt wel dat Nederland multicultureel is, maar in vergelijking met Perth vind ik Nederland gesloten. Waarschijnlijk ook omdat iedereen hier veel tijd buiten doorbrengt (vanwege het klimaat ) en de meeste mensen "import" zijn, is het gemakkelijk contact maken met anderen. We hebben nu vrienden van alle delen van de wereld: Brazilië, Amerika, Canada, Duitsland, Iran, India, België, Engeland, Zweden, Zwitserland, Maleisië, Nieuw Zeeland, Zuid Afrika, en natuurlijk Nederland en Australië..
Sydney, Melbourne, Brisbane, Adelaide hebben ons nooit getrokken. De meest geïsoleerde stad van de wereld wel en de staat Western Australië ook. Wat een ruimte en alles is een beetje vreemd... Zodra je de stad uit bent is er rust en ruimte. De "bush" en stranden zijn heel apart en we zijn er nog steeds niet op uitgekeken.
In 2007/2008 moest Helmuth verschillende keren naar het ziekenhuis. Eerst door een ongemak met een cirkelzaag, daarna een knie-operatie (veel fietsen en voetballen!), na de knie-operatie een complicatie door twee bloed-klonters in de kuit. Toen moest hij aan de medicijnen, wat ze niet leuk vonden. Na een paar weken met steken in de borst, duizeligheid en ademproblemen weer in het ziekenhuis. Ondertussen ging z'n werk wel door. Tegen einde 2008 kon hij een groot IT-project afronden en Eugenie en Helmuth vonden dat het tijd werd weer eens de bezem door hun leven te halen en ze besloten 9 maaanden vakantie te nemen in 2009. Een belangrijk jaar werd het voor hen. Eerst voor drie maanden naar Europa. Fietsen door Nederland, Duitsland, België, Zwitserland en Frankrijk. In Frankrijk hebben ze vrijwilligerswerk gedaan op een biologische boerderij.
Toen terug naar Australië en daar naar de wildernis, de Kimberleys, niet als toerist, maar als vrijwilliger voor het Australian Wildlife Conservancy (AWC). Men keek wel vreemd op; twee Nederlanders die voor niets aan het werk wilden in the-middle-of-no-where.
Ze moesten "wieden", maar dat bestond daar uit het doden van bomen. Deze bomen waren in begin 1900 geïmporteerd door de boeren, maar woekeren nu voort en veroorzaken zo grote problemen. Ze gingen soms per helikopter naar plekken met deze voort woekerende bomen. In deze 9 maanden besloten Eugenie en Helmuth een nieuw project in Perth te starten "The Green Swing".
We wilden een kleinschalig duurzaam wonen project opstarten. Duurzaam in zoveel mogelijk opzichten: transport, bouwmaterialen, energiezuinigheid, en beplanting rond huizen. Maar ook gemeenschap is belangrijk. Iedereen verwacht dat dit soort projecten buiten de stad gedaan wordt. Wij wilden het zo dicht mogelijk in het centrum van de stad. Oh, en ik wilde ons huis ook van stro balen maken... Zoals je ziet: we houden wel van een uitdaging! Gelukkig vonden we nog een ander stel met dezelfde denkbeelden en begin 2010 hebben we een stuk grond dicht bij het centrum van de stad kunnen vinden.
Inmiddels hebben we een planning vergunning van de gemeente en we zitten nu midden in de aanvraag voor de bouwvergunning. Een project als dit gaat langzaam. Het ontwerp is zo anders dan alle andere woningen en in het conservatieve Australië komen we heel veel "hurdles " (hindernissen ) tegen. Gelukkig hebben we veel gemeenteraadsleden overtuigd en zij geven ons veel steun. We hebben nog een lange weg te gaan. Voor meer informatie even kijken op: http://www.thegreenswing.net
In december a.s wordt Helmuth 40 jaar. Hij werd in 1971 geboren in het gezin van Julius en Gonnie Stockmann (woninginrichting) en had twee broers Louis en Peter. Hij is de middelste van de drie. Helmuth bezocht de St.Radbodusschool, maar heeft geen contact meer met klasgenoten van toen, maar bewaart wel goede herinneringen aan die tijd. In z'n jonge jaren veel met lego spelen (het creëren van dingen zit er nog steeds in!) en natuurlijk veel gekaatst en gevoetbald. Voetballen was altijd het belangrijkste. Huiswerk was iets wat zo snel mogelijk af moest om naar buiten te kunnen gaan.
We gebruikten de kerkdeur in de Dûbelestreek als goal maar ook als perk voor het kaatsen. Achteraf denk je wel, dat was heel speciaal. Ik weet trouwens niet zeker of de pastoor er toen zo blij mee was . . . .
Na de basisschool ben ik naar het VWO in Bolsward gegaan. Daarna ben ik Informatica gaan studeren in Enschede. Daarmee kon ik veel kanten op in het bedrijfsleven. Momenteel werk ik als "Solution Architekt" voor Western Power ( electriciteits bedrijf voor Western Australia ).
Helmut's vrouw Eugenie heeft na het VWO de HotelManagementschool in Leeuwarden afgerond en is daarna naar Zweden gegaan voor een vervolgopleiding. Haar carrière begon bij Erikson als ProduktManager, en ze is daarna de financiële wereld in gegaan. In Nederland heeft ze voor de Rabobank gewerkt. In Australië heeft ze heel veel voor non-profit bedrijven gedaan en Eugenie werkt sinds begin van dit jaar als strategisch adviseur bij een financieel advies bedrijf.
Wij zijn wat ze hier noemen: "High-school sweethearts!" Eugenie en ik hebben elkaar ontmoet op het VWO in Bolsward. Na het VWO bleven we elkaar zien in het weekend en pas 10 jaar later zijn we getrouwd. Al dat pesten op het VWO heeft toch nut gehad!
Helmuth en Eugenie zijn een viertal keren terug geweest in Nederland. Hij is blij verlost te zijn van de drukte in Nederland, vooral de files. Toch wordt het daar ook drukker op de weg, maar in een veel langzamer tempo. Wel mist Helmuth de fietsmogelijkheden uit Nederland o.a. het knooppunten netwerk. Ook was hij vergeten hoe groen het is in Nederland in de lente en de zomer en hoeveel water hier overal is. Ook vond hij het vreemd toen hij hier tijdens een Kerst op bezoek was, dat je de zon soms een aantal dagen niet zag. In Perth is er gemiddeld 8 uur zon, elke dag! De kermis mist hij niet, die vond hij altijd al vreselijk druk. Helmuth hoefde niet `vermaakt́te worden, hij ging liever źn eigen gang. Nederlandse dingen zoals drop, beschuiten, speculaas, hagelslag, kroketten enz. zijn ook in Perth wel verkrijgbaar.
Wat het eten betreft zijn er in Perth heel veel Aziatische invloeden (Japans, Chinees, Indisch), Grieks en Italiaans, maar tegenwoordig ook Nepalese en Vietnamese restaurants.
We bellen heel regelmatig met onze ouders. E-mail is handig, maar een stem horen is belangrijker. Jammer genoeg is het contact met mijn broers wat minder intensief, maar we kunnen het wel heel goed met elkaar vinden als ik terug in Nederland ben. Dat is wel belangrijk. Ik weet dat ik altijd op ze kan rekenen.
Ik volg helemaal niets uit Nederland, tenzij het hier in het nieuws komt of als ḿn ouders ons vertellen wat er gebeurd is. Ik krijg nog wel een tijdschrift van de Universiteit Twente en dat begin ik met steeds meer plezier te lezen. Maar wanneer het om voetbal gaat of de Tour de France, dan ga ik nog steeds voor "Oranje"! Sommige Nederlanders die we hier kennen, zijn daar anders in en die volgen alles wat in Nederland is gebeurd. Op die manier kwamen we te weten dat Willem Duys overleden was . . . .
Zoals ik al zei, ik volg niets van Nederlandse nieuws, maar we vonden wel dat de houding ten opzichte van immigranten in Nederland verhard was, minder tolerant. Tenminste, harder dan wat ik me er van kon herinneren toen we Nederland verlieten. Misschien dat je er met andere ogen naar kijkt omdat ik nu zelf immigrant ben.
Ik weet zeker dat ik in Nederland zou kunnen aarden, mocht dat nodig zijn. Of het makkelijk is dat is een tweede... Nederland heeft zijn problemen, maar is zeker een fantastisch land. Ik heb het geluk gehad om in twee fantastische landen te hebben geleefd.
Tenslotte:
Als je uit Nederland terug gaat van een bezoek, wat neem je dan beslist mee?
Je bedoelt uit Nederland terug naar Australie? Op dit moment: ik heb nog wat raamkozijnen nodig van Douma Timmerfabriek uit Oosterwierum voor ons bouwprojekt !
Helmuth Stockmann / HG.
RYPSTERS OM ÚTENS |
|
Een jaar naar Amerika als exchange student heeft veel invloed gehad op mijn latere leven.
Kester Kamminga - net zelf terug van een jaar uitwisseling in de USA - maakte mij enthousiast. Ik bezocht toen het gymnasium in Leeuwarden en nadat ik daar naar klas 6 ging kreeg ik van mijn ouders de kans een jaar naar de Highschool in Adrian-Michigan te gaan. Daar ging de wereld voor mij open en begreep ik dat er meer was dan alleen in leerboeken te blokken en "Homerus" op te dreunen. Door dat jaar in Michigan-USA kreeg ik in de jaren daarna steeds sterker het gevoel dat ik later mezelf niet het verwijt wilde maken niets van deze wereld te hebben gezien.
Bernard van der Meer is geboren in het jaar van het Chinese Konijn ( 1963 ) en voltooit de vierde cyclus van 12 jaar op 24 maart dit jaar en wordt dan 48. De Van der Meers woonden op Skilpaed 23 waar in 1929 pake Hedzer de N.N. Wikkelcentrale was begonnen. De vader van Bernard "Douwe" volgde pake op en had het er erg druk mee. Bernard was een nakomertje en daarmee de jongste van 4 broers en vooral mem Geartsje en Gerrit Jan hadden een groot aandeel in z'n opvoeding.
Verder had ik lege briefkes aan tafel, maar het is allemaal toch goed gekomen!
Ik speelde vaak bij de overbuurjongens Hans-, Hette- en Albert Bonnema. Op De Romte (nog op de oude school die nu bibliotheek is) trok ik vooral op met Koos de W., Hans B., Laas K., Sjoerd R. en voetbalden en kaatsten we veel in de pauzes en na schooltijd op het kaatsveld. Ook de musicals "Het koffertje van meneer van Dalen"en "Radio Flierefluiter" herinner ik me nog heel goed, zelfs nog enkele van de liedjes. En natuurlijk de meesters en juf (meester Koopmans, juf Zeilstra en meester Gaastra en nog wat invallers er tussen door).
Na de lagere school mocht Bernard naar het gymnasium in Leeuwarden, wel mooi , maar niet te vergelijken met de hechte lagere schooltijd. De eerste vier jaren gingen goed, maar toen begon het best pittig te worden. Als "beta"-man waren 7 talen wel erg veel van het goede! Toch met pijn en moeite in 1 keer naar de zesde klas, maar met een 3 voor Engels en een 4 voor Grieks. Door het uitwisselingsjaar in Amerika werd het cijfer voor Engels na terugkomst een 9. Maar wat een mooie tijd in het Amerikaanse gezin met 6 kinderen! De familie woonde buiten de stad en er was altijd wat te beleven. En de highschool met veel sport was een verademing.
Na het gymnasium wist Bernard eerst niet wat hij verder wilde studeren want hij wilde toch weer naar het buitenland. De keuze viel tenslotte op de Hogere Zeevaartsschool in Rotterdam met de Opleiding Maritieme Bedrijfsvoering voor een z.g. "wal-functie". Die opleiding verliep vlot en na het behalen van het diploma trok Bernard naar de USA voor het zoeken van een baan. Dat viel tegen, maar er volgde in plaats een prachtige reis met de Greyhound bussen door Amerika.
Weer terug in Nederland zocht ik een baan en vond die bij DAMCO, als expediteur naar het verre Oosten. Daar kreeg ik na twee jaar de vraag voorgelegd of ik ook naar Hongkong wilde om daar voor hen te werken (Damco is/was onderdeel van Nedlloyd). Als je als 26-jarige die kans krijgt laat je die niet lopen en dus koffer pakken, visum regelen en wegwezen.
Meer dan een koffer neem je niet mee, want overal kun je een gemeubileerd flatje huren. Het eerste jaar is het moeilijkst, je bent nog met familie en vrienden in Nederland verbonden. Maar dat gevoel wordt steeds minder. En overal kom je Friezen tegen waarmee je even over It Heitelân kunt praten. Verder moet je er zelf iets van maken, je zoveel mogelijk aanpassen, alles mee-eten, de taal een beetje leren en niet klagen en vergelijken met thuis.
Bernard vond de tijd in Hongkong snel gaan, ook al door het plezier in het werk en de vele nieuwe indrukken. Eén jaar in Hongkong, daarna twee jaar Bangkok, vijf jaar in Kuala Lumpur en dan elf jaar naar China, naar Tianjin (de haven van Peking). In die Bangkok periode trof Bernard ook z'n Thaise vrouw.
Sinds afgelopen februari werkt Bernard in Jakarta voor YCH, een Singaporees bedrijf dat gespecialiseerd is in opslag en distributie logistiek en vele vestigingen heeft in China en Zuid-Oost Azië. Bernard en z'n Indonesische collega's verzorgen o.a. de opslag en distributie voor Friesland Campina voor geheel Indonesië: Een land met 240 miljoen inwoners, 17000 eilanden en over een afstand van 5000 km rond de evenaar.
Ik ben tussen de 350 werknemers wel de enige "wit-neus". Gelukkig spreken de collega's van het kantoor allemaal goed Engels. Ook kom je hier regelmatig Nederlandse woorden tegen - zoals bijv. "gratis"- en komt alles daardoor toch wat bekender over. We beginnen hier vroeg want om 5.30 uur is het al licht. Ik ben dan ook om zes uur uit de veren en kijk dan al neer op het drukke verkeer met de files, vanuit mijn flatje op de 29e verdieping. M'n werk is overigens buiten de stad. Nog een voordeel is dat het Bahasa Indonesia wat lijkt op het Behasa Malayu, de taal in Maleisië, waar ik ook vijf jaar gewerkt heb. Dat maakt het ook wat bekender. Hier ben ik dan ook al snel gewend, maar dat was in China wel anders! In Tianjin-Peking werkte ik in de periode 1997 tot 2008. Als Logistics manager voor CBW (samenwerking tussen P&O Nedlloyd & Tianjin Haven) verzorgde ik de contacten tussen klanten en kantoren en het vervoer naar Mongolië. Eigenlijk niemand sprak toen nog (goed) Engels. Je moest vragen, door vragen, en van verschillende invalshoeken dezelfde antwoorden krijgen. Vertrouwen opbouwen met klanten, er naar toe gaan, en de deur altijd open houden voor iedereen. En ondertussen wat woordjes Chinees leren. Het leven in een omgeving waar je de taal niet spreekt, de kranten niet kunt lezen , geen tv en radio kunt volgen, is inspannend. Je bent volledig afhankelijk van de mensen om je heen. Gelukkig was de directeur ook een Nederlander. We woonden naast elkaar in zelf geïmporteerde Zweedse bungalows. De werkomstandigheden waren overigens goed: de kosten voor het huis, een auto met chauffeur en een prima verlofregeling. Een prachtige tijd en ervaring! In die jaren werd geheel Tianjin herbouwd. Voor de Chinese werknemers was het bedrijf overigens ook een goede werkgever: maandelijks een vast salaris, een ziekte- en pensioenregeling en vervoer naar het werk was geregeld. Het salaris was vergeleken met Nederland laag, maar voor Chinese begrippen goed. Er was nauwelijks verloop van werknemers. De omstandigheden zijn nu wel anders geworden in Tianjin: Veel Chinezen hebben Engels geleerd en er is voldoende woonruimte te vinden.
Door overname van Maersk en de crisis is Bernard noodgedwongen twee jaar thuis in Nederland geweest en dat kwam toch wel vreemd bij hem over. Natuurlijk wel mooi om bij ouders en familie te zijn, maar Bernard voelde zich een beetje een asielzoeker. Hij is dan ook blij weer terug te zijn in Azië en hoopt daar nog lang te blijven. Voor hem is die combinatie van de beide culturen "the best of both worlds". Daarom was het plezierig in januari naar Jakarta te kunnen.
Ik moest eerst zelf kwartier maken, want mijn vrouw komt pas medio maart naar Indonesië. We zijn al 18 jaar getrouwd en hebben een soort "lat"- relatie. Ik heb mijn werk en daar horen elke week een aantal werk-diners bij en mijn vrouw reist regelmatig heen en weer naar Thailand. In Tianjin had ze een vreselijke hekel aan de erg koude wintermaanden daar. Ons leven is toch wel erg verschillend van het "knusse" gezinsleven zoals ik thuis gewend was.
Bernard mist het Nederlandse eten niet, maar wel gingen er een paar Unox-worsten, Honig-soep en een pak hagelslag mee in de koffer. Maar Chinezen en Indonesiërs maken de lekkerste gerechten en veel gevarieerder. Ook kun je in Jakarta , ook al verdien je heel weinig, drie keer per dag voor een habbekrats eten kopen op straat. Bernard hoeft zich daarom om z'n culinaire vaardigheden geen zorgen te maken!
Nu ik hier nog maar pas ben, moet ik mijn sociale leven nog opbouwen. Toevallig woont de enige Fries die ook in China - Tianjin woonde en werkte, nu ook in Jakarta. Sommige Rypsters van de Takomst Dronrijp kennen hem wellicht nog wel: Jarig Langhout. ( zie de foto hieronder )
Zo is het dus toch nog een klein wereldje en kom je binnen de multinationals regelmatig dezelfde mensen tegen. Ik moet nu wel weer aan de tropen wennen. Ik sta 's morgens al te zweten, terwijl de Indonesiërs dan de jas nog aan hebben! En dan moet het nog echt warm worden. Door internet en de satelliet TV (zelfs met BVN) kan ik alle nieuws uit Nederland goed volgen. De NRC weekeditie heb je niet meer nodig.
Ik heb in de bijna 20 jaar buitenland het erg naar m'n zin gehad en wil niet meer anders. Toch kom ik af en toe graag terug in Dronrijp; even biljarten met een biertje in de Posthoorn, aan de lijn bij de VV Dronrijp, naar de Freule en de PC.
Mensen, ik doe jullie de hartelijke groeten en mail maar eens dronrijp@yahoo.com.
Selamat Datang!
Bernard van de Meer / HG.
|
|
|
RYPSTERS OM ÚTENS |
|
Marianne Weitenberg-Geertsma - Marton, New Zealand
verslag van een e-mail interview
Marianne is de oudste dochter van Romke en Tjikkie Geertsma. Ze werd in 1968 geboren in Leeuwarden. De Fam. Geertsma woonde toen in de Eebuurt aan de Eewal aan de gracht. Marianne herinnert zich nog dat er in een zaal naast hen vaak doedelzak-spelers oefenden en dat ze als kind altijd een zwemvestje moest dragen als ze buiten speelde omdat ze aan de gracht woonden. Ook weet ze nog dat haar zusje op een autoloze zondag werd geboren en dat ze lopend naar het ziekenhuis moesten om moeder met Sonja te kunnen bezoeken.
Ik ben in Leeuwarden nog bij de nonnetjes op de kleuterschool geweest, maar toen verhuisden we naar Dronrijp en ging ik naar De Romte. Daar deden we altijd voorstellingen, we deden altijd popgroepen na met playback. Uren oefenden we na schooltijd en maakten we kleding. We hebben heel veel afvalzakken verknipt om kostuums te maken. Paula Rodenburg, Esther Schaap en ik speelden LUV ( ik was Marga Bult ) en we hebben ook Kiss gedaan en Grease. We hadden zelf een kartonnen auto gemaakt en daarachter zaten we dan te playbacken.
Ik deed ook aan korfbal en we zijn zelfs een paar keer kampioen geworden. Anja Peper speelde er ook in. En ik zat op gymnastiek bij meester Schuurman en ook op Jazzballet.
Met de Fam. Walstra gingen we trouw naar elke thuiswedstrijd van Cambuur, we waren allemaal fanatieke supporters.
Na de basisschool eerst naar de Havo in Leeuwarden. De sfeer daar sloeg niet aan en Marianne ging naar de Mavo in Franeker. Daar heeft ze een gezellige tijd gehad met o.a. de leraren Glastra van Loon en Men. Van Dijk de leraar Duits. Na schooltijd hing ze vaak om op het schoolplein van De Romte met een stel vrienden. Goede herinneringen en erg gezellig. Roken en voor ze naar huis gingen de handen goed met de coniferen inwrijven! In het laatste jaar van de mavo wist Marianne dat ze een half jaar naar New Zealand zou gaan, maar ze moest wel slagen voor het eindexamen.
Ik kreeg vroeg vaste verkering met Louis Weitenberg en wilde ook niet verder studeren na de Mavo. Ik wilde jong trouwen en kinderen krijgen. Louis zat in het boerenbedrijf en daarom ging ik melken leren bij Wiebren Landman. Die keken op dat een stadsmeisje dat wilde en ook nog goed leerde! Louis ging naar New Zealand en daar wilde ik dus ook naar toe. Gelukkig slaagde ik. Op Engels had ik wel extra m'n best gedaan. Ik mocht naar Louis ( 1985 ). Toen ik daar kwam bleek dat het Engels daar heel anders was dan wat ik had geleerd. Ik verstond er eerst niks van. Louis speelde rugby in die tijd en in de derde helft werd er nogal wat gedronken en werden er ook heel andere Engelse woorden gebruikt dan die wij op de mavo hadden geleerd. Ik viel wel op in m'n moderne Europese kleding ( o.a. de lange jas van Pakijan uit Leeuwarden en spijkerbroek ) en ik rolde shekkies en dat vonden de Nw.Zealandse meiden erg bijzonder. De jongens en meiden stonden altijd apart. De jongens waren erg beleefd en gingen bijv. voor je staan als er geen stoel was! Er waren dansavonden waar je een baljurk droeg. Wel wat anders dan een spijkerbroek.
Na zeven maanden moest Marianne weer naar Nederland en ging toen werken bij bakker Diertens. Ondertussen ging ze de emigratie verder regelen, waar ze in New Zealand al mee waren begonnen. Toen alles geregeld was ging Marianne in juni 1986 voorgoed naar Louis op de boerderij. Het was hard werken en in de eerste tijd was er niet zo veel kontakt met thuis. Telefoontjes kosten F 12,00 per minuut en per post duurde erg lang. Dat is nu wel anders, bijna dagelijks is er kontakt met thuis via Skype, facebook, e-mail, internet enz.
In 1988 trouwden Louis en Marianne en de ouders van beiden, Tante Stien van Louis, Mariannes zusje Sonja die net hersteld was van een hersentumor, en ook o.a. Yt en Titus Ahrens en Annie en Broer Symonsma waren op het feest en gingen met Marianne op reis door New Zealand. Louis kon niet mee, het was KI tijd op de boerderij.
We wonen momenteel op het platteland bij Marton, wat te vergelijken is met een dorp als Dronrijp. Ik ben met de auto in ongeveer 15 min. in Marton. In Marton is alles te krijgen, er zijn twee supermarkten, een winkelstraat en drie banken. Ik probeer één keer in de week naar het dorp te gaan om flink wat boodschappen in te slaan.
We wonen ongeveer 30 min. rijden van de dichtstbijzijnde stad vandaan, Palmerston North. Dat is een studentenstad. Veel mensen in Nederland denken misschien dat we hier niets hebben. Maar er is veel veranderd de laatste twintig jaar. Net als in Nederland zijn ook hier veel buitenlanders, o.a. veel Indiërs. Het eten is daardoor ook erg veranderd, je kunt van alles krijgen tegenwoordig. Met sommige dingen ligt Nieuw Zeeland denk ik nog voor op Nederland. Met andere dingen weer niet, bijv. homo-huwelijken. De Nieuw Zeelanders zijn veel preutser. Sinds twee jaar mag je hier nergens meer roken: café's , restaurants en werkplaatsen.
In 1990 werd Glenn geboren die sprekend op Louis lijkt en in 1991 kwam Melanie op de wereld, zij lijkt erg op haar moeder. Allebei zijn op de boerderij opgegroeid. Momenteel werkt Melanie in Nederland. Ze is tijdens de kermis in Dronrijp geweest en daarna naar Londen. Met haar nichtje gaat ze ook nog naar Frankrijk en Italië.
Glenn heeft veel aan sport gedaan. Hij is Nieuw Zeelands kampioen op de horden geworden en heeft het land vertegenwoordigd op de jeugd Olympische Spelen in Sydney.
Na de lagere school is hij naar de Huntley Boardinschool gegaan. Dat is een school waar goed leren en sporten samen gaan. Daarna in Palmerston North de Highschool. Het leren ging Glenn gemakkelijk af. Nu woont hij samen met zijn vriendin Tammy, van Maorise afkomst. Zij is secretaresse en Glenn is manager op een boerderij met 900 koeien en drie arbeiders. Glenn speelt nog rugby en zijn team is net kampioen geworden.
Melanie ging na de lagere school naar de meisjes boardingschool. Ze woonde daar intern. Melanie heeft er veel vriendinnen aan over gehouden. Op die school werd ook veel aan sport gedaan, o.a. hockey en atletiek. Daarna de highschool en naar de universiteit van Palmerston North voor een studie "Business Studies and Majoring in Finance".
De eerste jaren woonden in het noorden van het Noordelijke eiland, de laatste 12 jaar in het onderste deel van dat eiland. We wonen op het platteland en omdat de boerderijen groot zijn, woon je nogal ver van je buren. Momenteel wonen we op een z.g. "block" van 100 acres (ongeveer 50 ha.), waar we jongvee en paarden grazen voor andere boeren en zelf Friese paarden houden. We nemen ook merries aan die moeten bevallen. In de stallen zijn camera's. Mijn ouders in Dronrijp hebben toegang tot de camera's via hun computer en passen in Dronrijp overdag op als wij slapen. Ze zijn goed op hoogte wanneer er wat staat te gebeuren of wanneer het niet goed lijkt te gaan. Dan bellen ze ons en wij gaan er heen.
Vier jaar geleden hebben we drie friese paarden geïmporteerd, twee drachtige merries en een hengst (Jolmer fan Twillens). Deze hengst heeft van de KFPS voor Nieuw Zeeland en Australië een "breeding permit" gekregen. Sperma vangen en insemineren doen we allemaal zelf. Jolmer wordt ook bereden en getraind voor dressuur en wordt voor de marathonkar aangespannen.
We gaan regelmatig uit eten bij buren en kennissen of nodigen hen uit. Dan is het gebruikelijk wat mee te nemen, bijv. een salade of het toetje. Ook neem je altijd je eigen drank mee. Soms neem je zoveel mee dat het bijna gemakkelijker was om het thuis te houden! We wonen op ongeveer 10 min. afstand van een Hollandse winkel waar je Hollandse theedoeken kunt kopen en o.a. kroketten, frikadellen en Honig Macaroni-kruiden. Sommige dingen heb je hier niet. Toen ik emigreerde nam ik bijv. witte bloempotten mee, een tafelkleed, handdoeken, lakens, dekbedden, washandjes ( gebruiken ze hier niet ), kipkruiden en andere etenswaren. Anderhalve kubieke meter met spullen! Ik miste toen ik hier kwam Babi Pangang, broodjes shoarma, en patat met mayo! Hier krijg je patat in een oude krant met azijn er over en geen mayo te bekennen! Maar het leven hier in Nieuw Zeeland viel me best mee en wende erg snel. Ik vond het leven buiten op de boerderij prachtig, haalde m'n rijbewijs en vond snel een baan. We wonen hier prachtig en hebben voor Nieuw Zeelandse begrippen een moderne woning met veel gepolijst beton, met vloerverwarming door het gehele huis, die werkt op afval-olie en ook het water verwarmd. Het is een prachtig land.
Ik ben blij dat de kinderen hier opgegroeid zijn. Ze konden hier echt kind zijn en ravotten en spelen. Hier gaan de kinderen in oude kleren naar de kleuterschool om lekker te kunnen spelen in de zandbak en te kleien en verven. Ze mogen vies worden. We hebben veel met hen gedaan door te helpen op school en met sport. Wel hebben ze natuurlijk het contact met familie en neven en nichten gemist, hoewel ze dat ook niet gewend waren. Nu Melanie in Nederland vindt ze dat wel heel gezellig en misschien vindt ze Nederland nu wel leuker!
Louis en ik zijn blij dat we op jonge leeftijd geëmigreerd zijn. Dat maakte het gemakkelijker om te settelen. Je moet bereid zijn onderaan te beginnen , je aan te passen en met de Nederlandse mentaliteit kom je dan een heel eind. De mensen zijn hier heel gemakkelijk en afspraken worden niet altijd op tijd of niet nagekomen. Daar ben ik nog niet aan gewend. Maar al met al hebben we het hier heel erg naar de zin en zouden niet anders willen.
Marianne Weitenberg-Geertsma / HG.
RYPSTERS OM ÚTENS |
|
Stynke woont sinds 2008 in Adelaide - Zuid-Australië. De plaats ligt 748 km ten noordwesten van Melbourne aan de baai Golf St. Vincent en boven Kangeroo Eiland.
Het is een wijd opgezette stad met ruim één miljoen inwoners en daarmee de 5e stad van Australië. Iedereen woont hier in een huis met een tuin, er zijn geen files en er is een heel relaxte sfeer. Aan de ene kant van de stad liggen ellenlange stranden met een blauwe zee er voor en aan de andere kant vind je de heuvels met wijngaarden, waar je prachtige wandelingen kunt maken. En daar tussenin de stad met veel cultuur en uitgaansleven. Wat wil je nog meer!
Dat Stynke daar terecht kwam had vooral te maken met haar studie en een leuke Australiër uit die plaats. Ze studeerde o.a. fysiotherapie en daarna voor haar Master Degree in gezondheidswetenschappen. Voor het afstudeerproject voor de laatste studie kon ze voor drie maanden naar Adelaide in Australië.
Vlak voor mijn terugkeer naar Nederland ontmoette ik een heel leuke Australiër en tegelijkertijd kreeg ik een goede baan aangeboden aan de universiteit in Adelaide. Ik wilde altijd al een tijdje gaan wonen en werken in het buitenland en dit was daarvoor een mooi moment. Het was eigenlijk gewoon een kwestie van het juiste moment, de juiste plaats en de juiste omstandigheden. De puzzelstukjes vielen in één keer op z'n plaats en het was een uitgelezen kans. Een mooie stad, prachtige natuur, een goede baan en de liefde! Voor de familie en vrienden was het geen verrassing. "Die blijft vast", hadden ze bij m'n eerste vertrek naar Australië al tegen elkaar gezegd.
De familie Docter bestaat uit 5 personen. Stynke groeide met haar zus en broer op aan de Dotingatún. Ze bezocht de Romte. Stynke heeft geen direct contact meer met klasgenootjes uit die tijd. Wel volgt ze af en toe via de huidige sociale media wat sommige van hen aan het doen zijn.
In Dronrijp turnde ze haar hele jeugd bij DOS en met de spring-selectie van meester Schuurman behaalde ze met de groep verschillende titels. Maar ook is Stynke een tijdje bezig geweest met tennissen op Schatzenburg en deed ze klassiek ballet - samen met haar zus - in Franeker. En natuurlijk zeilen en windsurfen! Vader Docter was een fanatiek zeiler en vanaf haar vierde jaar zeilde Stynke in zeilbootjes en met mooi weer was het hele gezin te vinden bij opa en oma in Langweer om daar te zeilen en later te windsurfen, haar favoriete bezigheid toendertijd. Na de basisschool het VWO op het Slauerhoff College in Leeuwarden, samen met klasgenootjes. Vervolgens ging ze fysiotherapy studeren in Amsterdam. Tijdens haar studies en werk als fysio heeft Stynke ruim 5 jaar actief geroeid aan de top van nederland. Na een acute hernia in 2004, is ze overgestapt naar het coachen. In 2007 en 2008, heeft de KNRB haar uitgezonden als coach naar Beijing (pre-olympisch jaar) met een <18 jongens 4 (brons wereld kampioenschappen) en de mannen acht op de wereld -kampioenschappen <23 in Brandenburg. Dit laaste vlak voordat ze definitief vertrok naar Australia.
Het was geen moeilijke beslissing de stap te maken om in Adelaide te gaan wonen. In de eerste 3 maanden had ik al snel een groot netwerk opgebouwd van kennissen en vrienden. Voornamelijk door mijn internationale roeicariere, leerde ik snel veel nieuwe mensen kennen. Dit creëerde veel nieuwe ervaringen en ideeen. Ik heb veel opgezegd in Nederland, maar ik was toe aan verandering en nieuwe uitdagingen in mijn leven. Je verlegt je eigen grenzen. Toen de beslissing eenmaal was genomen, moest er heel wat geregeld worden. Ik had voor de eerste tijd een z.g. "holiday/ work" visum. Die heb ik na een half jaar omgezet in een z.g "gesponsord visum" en over vier maanden wordt ik "permanant" bewoner van Australië. Heel veel papierwerk en kosten! Australië maakt het de mensen niet gemakkelijk daar te komen wonen.
Ik ben in eerste instantie alleen met een tas vol kleding er naar toe gegaan. Eerst maar eens kijken of het zou bevallen. Mijn appartement in Amsterdam hield ik dan voor de zekerheid nog twee jaar aan. Na een jaar kreeg ik echt het gevoel dat het wel Ok zat in Adelaide en heb ik een verhuisbedrijf ingeschakeld om mijn boeltje naar hier te verhuizen. Tijdens een vakantie ben ik door mijn appartement gegaan, spullen ingepakt en klaar gezet, andere spulletjes verkocht of naar mijn ouders in Dronrijp verhuisd. En onder supervisie van mijn ouders kwamen tenslotte de verhuizers om alles te verschepen in een container naar Australië. Het verliep allemaal vrij gemakkelijk maar duurde wel twee maanden voor de spullen in Adelaide waren. En dan alles uitpakken. Mijn eigen lekkere zitbank weer, de fotoboeken en alle andere vertrouwde spullen weer om je heen. Het voelde meteen vertrouwd aan.
Natuurlijk was het begin erg hectisch. Stynke begon meteen met het werk, moest nog voor eigen woonruimte zoeken, er moest een auto komen, een fiets voor naar het werk, verzekeringen moesten worden afgesloten, de bankzaken en belastingen regelen, enz. Gelukkig verliep het allemaal snel en vlot. Voor ze het wist was het Kerst, de eerste warme Kerst!
Ik wist niet wat me overkwam, meer dan 40 graden in december tijdens de Kerst. In het begin raakte je dan ook wel eens in de war met de maanden. Zeker als je in december je binnentent aan het opzetten bent in de achtertuin, omdat het binnen veel te heet is om te slapen. Nu ben je daar aan gewend.
Stynke werkt bij een onafhankelijk adviesorgaan, het Adelaide Health Technology Assessment, wat weer een onderdeel is van de universiteit van Adelaide. Ze moet projecten voorbereiden en uitvoeren op het gebied van nieuwe ontwikkelingen in de medische zorg, zoals nieuwe medicijnen, operatietechnieken, diagnostische tests , enz. Deze nieuwe technieken moeten beoordeelt worden voor mogelijk toevoeging aan het basis ziektekosten pakket. Daarvoor moet ze het wetenschappelijk bewijs verzamelen, de resultaten bundelen en een rapport uitbrengen met een advies naar de overheid voor vergoeding. Hiervoor reist ze regelmatig per vliegtuig door Australie voor overleg met medische specialisten , patiënten organisaties en de beleidsmakers. die veelal in Sydney, Melbourne en Canberra zijn gevestigd.
Ik heb een vrij flexibele werkdag, maar probeer toch elke dag om 08.00 uur te beginnen. Het fietst dan veel rustiger en ik ben eerder thuis na 7,5 uur achter het bureau, zodat ik 's avonds nog even naar het strand kan De werkomstandigheden zijn vergelijkbaar met Nederland. Een verschil is wel dat de mensen hier een strikte scheiding tussen werk en privé hebben. Australiërs vinden het privé leven over het algemeen belangrijker dan hun werk. Ook ligt er hier minder druk op de mensen, het gaat allemaal wat relaxter.
In Nederland is er na een derde tijdelijk contract de verplichting een vast contract aangeboden te krijgen, dat is in Australië niet zo. Daar kun je je hele leven op tijdelijke contracten blijven werken. Dat is bijv. voor het verkrijgen van een hypotheek soms een probleem. In Australië spaar je naast vakantiedagen ook z.g. ziektedagen op die gebruikt worden bij korte ziektes. Maar je moet een inkomensverzekering afsluiten om ook bij langdurige ziekte inkomen te hebben.
Ik woon in een prachtig " blue Stone cottage" op 10 min. van de stad vandaan. In mijn buurt wonen voor zover ik weet geen andere Nederlanders. Mijn vrienden en kennissen zijn vooral Australiërs en een enkele Nederlander. Het is toch soms fijn even Nederlands te praten en even de Nederlandse humor te proeven ( Jiskefet, daar snappen de Australiërs niets van!). In je eigen taal kun je je soms ook gewoon beter verwoorden. Echter met Australiers kun je fantastisch barbecueën, naar feestjes, kamperen op de meest fantastische en afgelegen plekjes. Je komt gewoon meer in aanraking met de Australische levensstijl "layed back", je even niet druk maken om de dagelijkse beslommeringen!
Dat heeft vast te maken met de ruimte en de rust die je hier hebt. En natuurlijk het weer, soms een week lang 40 graden en dan wordt je wel rustig!
"Australiërs staan bekend om het barbecueën, lamskoteletjes, kangoeroe vlees, allemaal lekker", vertelt Stynke. Zelf maakt ze toch nog af en toe Nederlands eten: pannenkoeken met appel of spek en stamppotjes. Maar geen boerenkool- of andijviestamppot. Dat is niet te krijgen. Haar ouders hebben bij hun bezoek kortgeleden, 2 potten stroop en 2 potten pindakaas meegenomen en wat leesvoer!. Hagelslag, beschuit, ontbijtkoek, knäckebröd en zuurkool kan ze in een winkeltje op de markt krijgen. Gelukkig maar, want af en toe een beschuitje met hagelslag is wel zo lekker!
Ik houd eens in de 2 weken contact met familie en vrienden via skype ( internet bellen met video) wat zowel op mijn computer als de iphone zit. Zo kan ik bijvoorbeeld op het zonnige strand kletsen met vriendinnen en ze jaloers maken! Met m'n beste vriendinnen doe ik wel eens een "conference-call", waardoor je met z'n drieën even lekker bij kunt kletsen, op de bank met een kopje thee. Net als in Amsterdam, Gezellig!
Ondanks dat de multimedia het nieuws uit Nederland beschikbaar stelt, volg ik het slechts af en toe via internet, vooral rond de verkiezingen en bij grote gebeurtenissen. Ik mis de Nederlandse TV niet echt, alleen het schaatsen. Helaas is dat niet beschikbaar op internet vanwege de tv rechten. Dat is wel jammer!
Kortom, ik heb het prima naar m'n zin en heb absoluut de goede keuze gemaakt hier te gaan wonen en werken. Het geeft je een gevoel van vrijheid en avontuur. En dat in zo'n prachtige omgeving, die zo uitnodigt er op uit te trekken!
De hartelijke groeten uit Adelaide-Australië.
Stynke Docter / HG.
RYPSTERS OM ÚTENS |
|
In Dronrijp geboren op 23 december 1977, zoon van Jelle (werkt bij Boskalis Baggerbedrijf) en Jannie (huis- vrouw/lerares) broer van Hilbrand en Mark. In 1998 verhuisd van Welderingsstrjitte 18 naar Leeuwarden en in 2010 gehuwd met Dian Novitasari.
Ja, dat kan alleen maar Elart Breuker zijn, en op de vraag: "Wil je als Rypster om utens" in de Gearfetter en kun je dan een verhaaltje schrijven antwoordde hij: "Ja, dat lijkt me hartstikke leuk maar dat is niet zo eenvoudig. Stel me maar wat vragen".
Dat hebben we gedaan en ontvingen toen 5 A4tjes tekst. Iets ingekort hierna zijn relaas.
De vraag welke scholen heb je bezocht beantwoordt Elart met: ""Heb je ff ?";
Na de lagere school OBS De Romte; 4 jaar HAVO op Slauerhoff College, jaartje Mavo 4 in Franeker, 3 jaar HAVO-MBO, half jaartje HBO Bedrijfseconomie, jaartje MBO Bank& Verzekeringen, en uiteindelijk 4 jaar HBO Media&Entertainment Management aan de CHN in Leeuwarden.
"Door het vroege overlijden van mijn ouders ben ik lang opzoek geweest naar wat ik eigenlijk met m'n leven wilde. Heb vele opleidingen geprobeerd, maar vond het nooit interessant genoeg om gemotiveerd te blijven. Na een paar jaar werken en een jaartje Australia begon de opleiding M&EM in Leeuwarden. Eindelijk een opleiding waarin ik mijn creativiteit en intresse voor media kwijt kon. Nog geen diploma, scriptie ligt er nog, maar het heeft er uiteindelijk wel voor gezorgd dat ik mijn vrouw ben tegen gekomen.
Een van m'n beste vrienden, Yudi Hoekstra, was in 2006 in Indonesie op zoek naar zijn biologische ouders. Hij belde me op een ochtend vanuit een lokaal TV-station en vroeg of ik ook in Indonesie wilde stage lopen. Ik informeerde hier en daar en twee maanden later zat ik in Surabaya, Indonesia. Ik had geen idee wat ik in Indonesia had te zoeken, maar na 2 weken kwam ik Dian al tegen. Een maand later hadden we een relatie en had ik al weinig behoefte meer om terug naar Nederland te gaan."
De leuke herinneringen in Dronrijp in die tijd omschrijft Elart als volgt:
"In de jonge jaren voetballen, voetballen en nog eens voetballen. Vooral als we in de zomervakantie met "de grote jongens" tweemaal per week een partijtje deden. Later, zeg maar in de puberteit, was het achter huis met m'n vrienden in de hut hangen. Onder het mom van een goed gesprek met een goed glas bier.
In mei 1993 zijn we samen met Ronald Landskroon, Ivo Schotanus, Michel v.d. Meer, Sake Algra, Hans Slob en Dennis Reen het grof vuil langs gegaan om zo onze inventaris voor die hut te verzamelen. Een parketvloer in de hut was niets bijzonders, bankstellen werden per maand vervangen en een aanrechtblad was ook aanwezig. Stroom haalden we met een verlengkabel en toestemming van mijn moeder uit ons huis. Het voordeel van de hut was volgens moeder dat ze zo in ieder geval de raddraaiers in de gaten kon houden. Pa zat vaak op zee, dus die kon moeilijk klagen.
De eerste jaren hadden we in het weekend soms 40-50 man over de vloer. Biertje voor 1 gulden. Ma wist niet beter dat er 1 kratje bier was, maar via de achtertuin haalden we bij Clemens soms 10 kratten op 1 avond. Klachten van de plaatselijke de horeca bleven niet uit natuurlijk. Ongeveer 5 jaar hebben we in die hut rondgehangen.
Een van de mooiste tijden van ons leven. Veel meegemaakt, gelachen, gehuild, gedronken en lawaai gemaakt. Voor de buren hierbij nogmaals onze excuses.
Waarom emigreren naar Indonesie?
Ik denk dat het reizen een beetje in mijn bloed zit. Mijn vader heeft voor z'n werk de hele wereld rond gereisd en mijn moeder was altijd zeer geinteresseerd in andere culturen. Toen ik in 2001 in Australie was geweest was ik meteen verkocht. Ik wilde niet alleen het voorspelbare leventje van 'School, vriendin, samenwonen, huisje kopen, trouwen, kinderen,etc' in Nederland leven. Ik wilde meer en wilde graag nog eens weg. En dat ik nu hier in Indonesia woon komt doordat ik mijn vrouw hier heb leren kennen. Dian werkte bij het TV-station waar ik stage liep. Liefde op het eerste gezicht en na drie jaren heen en weer reizen de knoop doorgehakt om hier ons leven op te bouwen. De reden om hier te beginnen kwam vooral omdat Dian niet uit huis mocht voor dat ze getrouwd was. Dat was snel duidelijk, tradities en familie zijn erg belangrijk in Indonesie.
De planning van onze huwelijksdag werd door die tradities ook een beetje een strijd tussen ons en schoonmoeder. Wij wilden een kleine ceremonie en dan later een receptie zodat mijn familie en vrienden er ook bij konden zijn. Dus snel trouwen, zodat we eindelijk konden samenwonen. Dat leek ons wel wat. Maar schoonmoeder wilde het anders en zoniet dan basta. Toen kwam er een trouwerij met receptie en 200 man handjes schudden en hapje eten. Maar we zijn nu wel lekker getrouwd, en genieten van ons leven samen.
Mis je Nederland niet een beetje?
Ik heb nog geen dag spijt om hier heen te verhuizen, maar mis mijn familie en vrienden natuurlijk wel. Mijn nichtjes en neefje, Janine, Amerins, Sanne, Jelle en Myrthe niet zien opgroeien doet me wel wat. Maar ja, met sms, msn, skype etc, dan is Dronrijp toch nog dichtbij. We zijn vorige maand voor twee weekjes terug in Nederland geweest. Het was super om de familie en vrienden weer even te ontmoeten. We hebben bijna iedereen weer even gezien en gesproken, en we zijn met een boodschappentas vol nederlands voedsel weer naar Indonesie gevlogen. Dus terugkomend op de vraag; ik denk dat ik, naast mijn familie en vrienden natuurlijk, een lekker vers broodje uit de oven met jonge kaas of vlees-beleg wel een beetje mis.
Elart woont in de bergen, drie uur rijden van Jakarta in het dorpje Cipanas. Genieten van het uitzicht, hond Mamba en kat Kaya een veel frisse lucht is het motto.
Indonesie is een veelzijdig land met zowel rijkdom, armoe, schoonheid en lelijkheid in alle facetten. 15.000 eilanden waar zo'n 250 miljoen mensen leven. Wij hebben hier wel eens aardbevingen maar dat ervaar ik meer als zitten in een massagestoel. Heb gelukkig nog niet een aardbeving zoals de ramp in Padang of Japan meegemaakt.
Verder zijn de mensen hier ontzettend aardig maar het is soms lastig om te zien of dat oprecht is of omdat ze dollars zien.
Toen ik in Indonesie kwam ben ik voor een Exclusief reisbureau in Jakarta gaan werken.
Helaas had mijn baas altijd excuses om mijn salaris te laat of niet uit te betalen en dus ik ben op zoek naar een andere baan gegaan. Ik kwam twee Nederlanders tegen die aardbeien teelden. Zij waren op zoek naar iemand die de Nederlandse bedrijfscultuur begreep. Iets simpels als bijvoorbeeld op tijd beginnen. Dian en ik zijn gaan kijken en het leek ons wel wat.
Knoop doorgehakt en ik ben gaan werken bij All Seasons Holland. Ik ben daar nu Manager Quality Control maar houd me ook met vele andere dingen bezig. Ben soms net een kleuterleraar en begrijp ook waar de uitdrukking "Oost-Indisch doof" vandaan komt. Even niet opletten en het personeel doet waar het zin in heeft.
Maar ondanks de tegenstribbelingen op werk, hebben we een ontzettend goed leven. En elke ochtend als in m'n korte broek de hond uitlaat, de zon zie opkomen over de bergen en de rivier in de vallei hoort stromen, weet ik weer dat ik weinig reden heb om te klagen.
De redaktie van de Gearfetter wenst jou en je vrouw alle succes in Indonesie.
H.L.
RYPSTERS OM ÚTENS |
|
Anny woont sinds 1975 in Terrigal (Sydney ), Australië.
De laatste vijftien jaar woont Anny met haar man Jan Grosfeld in Sydney aan de kust. De natuur is er prachtig. De zomers zijn heet, maar de lente en herfst zijn mild. De winter is ook milder dan die in Nederland. De seizoenen zijn overigens minder duidelijk van elkaar gescheiden dan in Nederland. Eigenlijk zijn er vaak maar twee seizoenen, een heet seizoen en een wat kouder. Ze wonen op vijf minuten wandelen van het strand in een huis van twee verdiepingen. Beneden is het kantoor en ze wonen boven. Het huis is symmetrisch gebouwd met een grote deur voor in het midden en aan beide kanten een grote erker met ramen. Het verkeer is er druk, dat komt door de grote afstanden. Voor Anny en Jan in Sydney kwamen te wonen hebben ze in twee staten in verschillende plaatsen in Australië gewoond. Toen werden ook zonen geboren. Later kwamen daar twee schatten van schoondochters bij en zes knappe, lieve kleinkinderen. De kinderen en kleinkinderen wonen op grote afstand, drie en zeven uur autorijden.
Anny emigreerde in 1954 naar Australië.
(foto: Anny en Jan met kinderen en kleinkinderen )
Ik ben in 1933 op 13 juli geboren en woon het grootste deel van mijn leven al in Australië, maar ik kan me nog veel uit m'n jeugd en over Dronrijp herinneren. Heit en Mem vertelden me dat ik op een donderdag in een hevige donderbui ben geboren en nog steeds kan ik erg schrikken van kleine en grote harde geluiden. Heit zei altijd dat ik een kleine dondersteen ben gebleven. Ik was volgens Heit een "voorlijke" baby, want ik zat volgens hem met zes weken al in de wieg en trok de strookjes kant los die Mem er zo mooi had ingenaaid, maar Mem wist wel beter! Toen ik begon te praten en Heit vroeg:"Wat bist do fan Heit", moest ik zeggen "Heit syn picolo" en als hij verder vroeg "Wat bist do nog meer fan Heit?", kwam er altijd "Heit syn Hittepetit". Die dingen kan ik mij nog goed herinneren, ze werden vaak verteld.
Ze werd geboren als eerste in een groot gezin en is de oudste van veel broers en zusjes. Het gezin Van der Meer woonde op It Heech bij de "hinneslachterij fan Wytze van der Meer". Anny was de oudste, daarna kwamen Corrie, Jan, Dorus, Johannes, Rieke, Tjeerd, in de oorlog een overleden broertje Bote ( 5 maanden ), Bote, Hyl, Bertus(overleden 47 jaar ), Louis en Tineke.
Er moest heel wat gebeuren in zo'n groot gezin en daarom hadden we ook dienstmeisjes, er was een naaister, een tante die veel voor ons breide en niet te vergeten een Mem die altijd "fleurich" was en veel zong. Heit had veel fantasie en werkte veel en hard.
Anny ging naar de St. Radbodusschool in Dronrijp. In die tijd begon het schooljaar in april en toen ze zes jaar werd ging ze naar de lagere school en kwam bij juf Teernstra in de klas die volgens Anny erg streng was, maar erg mooi kon zingen. Het ging goed op school, zelfs zo goed dat op aanraden van meester Frieling Anny halverwege klas 5 ( nu gr. 7 ) naar de Mulo in Harlingen mocht. Na de Mulo ging ze naar de Huishoudschool 2, waar je naar toe mocht als je de Mulo had gehaald. Na deze school volgde een opleiding voor kinderverzorgster, die bestond uit twee jaar theorie en één jaar stage. Daarmee behaalde ze het Staatsdiploma Kinderverzorging.
Van de lagere school herinner ik me nog verschillende klasgenoten. Meisjes en jongens. We hadden soms ook en beetje "verkering". Als we ruzie hadden zeiden we 'ik trouw niet meer met jou". Ik weet nog dat mijn vriendje Jopie B. was.
In de klas werd een wedstrijd gehouden wie de beste punten haalde. Dat was in de vijfde klas. Meestal was Trudy K. de beste, ik was 2e en Thea B. nr. 3. Juf Teernstra vertelde ook een keer over de Ark van het Verbond. Mijn vriendin Klaske R. en ik hadden geen idee hoe die er uit zag en dus fantaseerden we dat die misschien wel op de tobbe uit de bijkeuken leek. We versierden hem en er moest bij gedanst worden, dat deden de Joden had juf in de klas verteld. We plukten in onze moestuin bloemen van de bloeiende erwten en bonen en maakten er slingers van die aan de tobbe kwamen. Een stuk touw er aan vast en toen dansten we met onze "ark" de oprit langs. Maar net op dat moment kwam heit op de fiets thuis. Afgelopen was de pret!
Toen we wat ouder waren hadden we geleerd dat zonlicht zo goed was voor de huid. Op een mooie zomerdag gingen Klaske B. en ik op het dak van de grote golfplaten loods liggen zonnebaden en we hadden de kleren uit gedaan. Tot heit kwam en ons boos toeriep onmiddellijk van het dak te komen. De politie ( of de brugwachter ) had gebeld dat er twee blote dames op het dak lagen!
Ik ben ook veel met Johannes opgetrokken, vooral zomers trokken we het land in om salamanders te vangen, klei uit de slootwallen te halen, de bloemen, planten en vogels te bekijken en insecten en kikkers te zoeken. Met de klei maakten we poppen en dieren die in de oven van het grote fornuis droogden. We maakten ook een keer een grote pop en Johannes maakte er met ijzerdraad bewegende armen en benen aan. Mem schrok toen ze de pop later in de oven vond.
Tijdens de stage voor kinderverzorgster raakte Anny verliefd op een jongeman die samen met haar nichtje op bezoek kwam. Hij had meer oog voor haar dan voor het nichtje .Het klikte van beide kanten en ze bleven elkaar schrijven. Anny was verliefd! In haar ogen leek hij op Prins Bernard. Haar prins wilde naar Australië en wilde dat Anny meeging. Maar haar ouders wilden dat niet. Ze hield echter vol en wilde hem achterna. Een neef van haar woonde al in Australië en daar kon ze naar toe, want je moest een adres hebben en een z.g. sponsor voor werk in Australië. Ze was toen net 21 jaar en de Australische regering "kocht" jonge mensen, de reis er naar toe was gratis. Samen met mem maakte ze voorbereidingen en moest er afscheid genomen worden van heel de familie, alle broers en zussen, de ooms en tantes. Er gingen veel afscheidscadeautjes mee en veel zomerkleding. Het vertrek was moeilijk voor haar en voor de familie. Maar Anny was nog steeds verliefd! De reis per boot was fijn en gezellig, hoewel ze veel last van zeeziekte had. Enkele Friezen hadden al vlug een groepje gemaakt en er kwamen andere Nederlanders bij. Ze oefenden met elkaar het Engels, deden mee aan het leven aan boord en draaiden grammofoonplaten, die door de bemanning soms op de geluidsinstallatie werd versterkt.
Onderweg bleek al dat ze toch wat vergeten was mee te nemen: een jas en warme kleren.
Na een week of zes kwamen we aan in Australië. De aankomst werd een grote teleurstelling voor mij. Ik voelde en wist meteen dat ik een vergissing had gemaakt! Ik wilde niet met mijn "Prins Bernard" mee, maar dat moest wel! Hij had werk voor mij gezocht dat helemaal niet bij mijn opleiding paste en totaal ongeschikt was. Ik heb zo snel mogelijk ander onderdak gezocht en gevonden en ben toen zelf naar het ziekenhuis gestapt en heb de directrice te spreken gevraagd. Haar heb ik mijn situatie uitgelegd en ik heb haar gevraagd of ik in het ziekenhuis kon werken. Ik werd aangesteld als verpleegster zonder diploma. Ze plaatste mij samen met een andere Nederlandse verpleegster (Gerrie) op de zalen. Ik moest haar helpen bij het Engels en zij moest mij de beginselen van het verplegen leren. Mijn opleiding van kinderverzorgster kwam nu goed van pas. Gerrie en ik werden vriendinnen en later zelfs schoonzussen. Ik woonde nu intern in het ziekenhuis en niet bij mijn neef en mijn "Prins Bernard" want die woonden op een grote boerderij ver in het binnenland.
Gerrie nam me dikwijls mee naar huis en toen broer Jan van haar man ook naar Australië kwam leerde ik mijn echte "prins" kennen en Jan en ik trouwden op 16 juni 1956 en wonen en werken nu nog steeds in Australië. Ik vond de eerste maanden in Australië verschrikkelijk moeilijk, ook al door het Australische Engels. Een heel andere uitspraak en daardoor bijna een andere taal. Maar wat erg fijn was, was de vriendelijkheid en gemoedelijkheid van de mensen. We hebben ondertussen veel kennissen en vrienden - Australische en Nederlandse - die we meestal op speciale dagen als huwelijken en begrafenissen, ontmoeten. Dat heeft ook te maken met de grote afstanden hier.
Anny en Jan volgen het Nederlandse nieuws sporadisch via internet kranten en door kontakt met andere Nederlanders in "hun bejaardendorp". Met de familie is er vooral kontakt via telefoon, kaarten en e-mail. Vroeger ging dat per brief die 2 weken onderweg was en soms per telegram.
Anny kwam voor de eerste keer terug in Nederland toen de kinderen 7 en 8 jaar waren. Later kwam ze geregelder terug in Dronrijp maar sinds 1983 zijn de tussenpozen wat langer door de drukte met de eigen accountantszaak met twee filialen. Jan werkt nog de volle week in de zaak en Anny werkt als het erg druk is ook nog in de zaak, ook al zijn ze beide 77 jaar.
Toen we in Sydney kwamen wonen heb ik eerst een kinderopvang proberen op te zetten, maar door protesten van buurtbewoners i.v.m. toenemende verkeersdrukte, kwam dat niet van de grond. Toen de jongens naar de universiteit gingen ben ik zelf ook part-time gaan studeren en heb de graad voor bibliothecaris gehaald. Ik ben daarna 21 jaar met veel plezier "Librarian"geweest. Nu werk ik mee in de eigen zaak.
Ik mis toch wel dingen uit Nederland en vooral uit Dronrijp: M'n familie vooral, Hollandse nieuwe, gerookte paling, het gezellig bij elkaar binnen kunnen wippen, het Friese landschap, de prachtige blauwe luchten met de witte wolken, de frisse lente, de tuintjes bij de huizen, en het luiden van de kerkklokken. Ik zou best nog in Nederland kunnen aarden, maar onze generatie emigranten worden de emigranten met de twee harten genoemd. We verlangen in beide landen te wonen, familie in Nederland en de kinderen in Australië, maar we kunnen niet kiezen.
Anny en Jan komen de 23ste juni op Schiphol aan voor een bezoek aan Nederland en vooral aan de familie in Dronrijp.
Anny Grosfeld-van der Meer / HG.
F-16 neemt deel aan Landmachtdagen 2012 |
|
Een F-16 van vliegbasis Leeuwarden neemt op zaterdag 12 en zondag 13 mei deel aan de Landmachtdagen 2012 in Oirschot.
Er vinden op deze dagen
vliegbewegingen plaats tussen 12.15 uur en 15.15 uur.
Het betreft enkel opstijgen en landen van de F16.
De tijden van openstelling zijn onder behoud van operationele wijzigingen. Voor
informatie over vliegbewegingen zie
Teletekst NOS pagina 766.
Klachten kunnen eveneens worden ingediend via
www.defensie.nl/actueel/vliegbewegingen
Noot voor de redactie: Voor meer informatie kunt u terecht bij Sectie Communicatie
van vliegbasis Leeuwarden, telefoonnummer 058- 234 6700
www.defensie.nl/actueel/vliegbewegingen
of via het gratis nummer 0800-0226033.
|
|
Wie zijn ze en wat doen ze? |
|
Dronrijp, Harnzertrekwei 1B, 12-04-2012
We zijn op bezoek in het bedrijf CHIQO van Yede van der Kooy dat aan de haven aan de Harlingertrekweg ligt. Het groene bord wijst de weg naar het grote complex met een showroom, een grote loods, een showtuin sierbestratingen en erachter nog een grote opslagruimte. Het is een mooie omgeving voor een bedrijf dat zich specialiseert in o.a. tuinhout, tuininrichting en sierbestrating. Yede van der Kooy leidt ons rond door het bedrijf en laat het materiaal zien waar hij vooral mee werkt: Chiqo-deck, planken van gerecycled plastic en bamboevezels. Die combinatie geeft het de uitsraling van echt hout. Hekjes, vlonderplanken, schuttingen, picknicktafels of pergola's, alles wat voor in de tuin van hardhout wordt gemaakt kan ook met Chiqo-deck, het Chinees imitatiehardhout, kunsthout of nep-hout zoals Yede het gekscherend noemt.
Je kunt er alles mee doen wat je ook met gewoon hout doet. Ook de bewerking van de planken is identiek. Zagen of schroeven? Geen probleem. Voordeel is dat het plastic niet glad wordt als het nat is. Bovendien is het materiaal onderhoudsvrij. Een oliebeurt, zoals bij hardhout, is niet nodig.
Yede heeft het werken met hout en bouwmaterialen in de genen. Hij groeide op in Jellum, waar hij in 1977 werd geboren. Zijn ouders hadden een bouwbedrijf en Yede en zijn broer waren veel bij Heit op het bedrijf te vinden. De lagere school in Hylaard en de Mavo in Leeuwarden waren niet direct de plaatsen waar Yede het liefst was. Hij wilde zo snel mogelijk aan het werk en na de Mavo volgde dan ook het leerlingstelsel, één dag naar school en vier dagen aan het werk. In de bouw op het bedrijf van zijn vader. Ook zijn broer werkte daar. Beide werden ook mede-eigenaar van het bedrijf. Maar Yede wilde eigenlijk ook wel wat voor zichzelf beginnen en in 2008 kwam hij dit materiaal tegen en zag daarin meteen de mogelijkheid om voor zichzelf een bedrijf te starten.
Op Terschelling leerde ik Lourenske kennen en de vonk sloeg over. Zij komt uit Tzum en daar wonen we nu, samen met onze twee zoons van vier en zes en een dochtertje van net drie maanden. We wonen daar erg naar de zin. Lourenske doet naast de huishouding ook de administratie van het bedrijf. We hebben het flink druk samen. Het bedrijf is zes dagen open, zodat er niet veel vrije tijd over blijft. De jongens komen op zaterdag wel eens mee naar Dronrijp en dan varen we met de rubberboot op het kanaal. Ze vinden het prachtig. Zondags is voor het gezin en de sociale contacten. Hobby's en sport blijven er wat bij. Ik ben nog wel lid van een tennisvereniging maar speel weinig. Ik voetbalde in mijn jeugd bij voetbalclub Deinum, maar toen ik werkte en in het weekend ook te stappen ging was voetballen al snel gebeurd. We gingen vroeger overigens altijd op de fiets naar Rypstermerke en ook wel naar het zwembad in Menaldum.
Toen Yede het bedrijf startte, vestigde hij zich in Franeker, net over het spoor voor de afslag naar Tzum. Hij vond een partner en zette een dealernetwerk op in Nederland en België. Zo begon hij als groothandel met Chiqo-deck, het Chinese kunsthout. In Franeker waren de uitbreidingsmogelijkheden beperkt en toen in april 2011 dit terrein beschikbaar kwam, verplaatste Yede zijn bedrijf naar Dronrijp. Een grote kavel met een haven erbij. Ook breidde hij het bedrijf uit naar bouw en tuin. De groothandel is er nog steeds maar voor particulieren is er de afdeling bouw en tuin, waar voor de tuin alle materialen te krijgen zijn. Ook de aanleg van tuinen kan met inschakeling van een hovenier gerealiseerd worden en een vaste strater doet bestratingen voor Yede. En niet te vergeten tuinmeubilair.
Ik heb hier een prachtige plek, een mooi bedrijf en hoop van vaste waarde te blijven in Dronrijp. We willen het bedrijf degelijk en solide houden door goede service en kwaliteit te leveren.
Als u meer wilt weten kijk dan even op www.chiqo-bv.nl of loop even langs
HG / AGM.
Wie zijn ze en wat doen ze? |
|
Dronrijp, Skries 2, 15-03-2012
We zijn op bezoek bij Luitzen en Jolanda Idsardi en hun twee kinderen Bjorn en Senne. Ze wonen op de hoek van de Skries en de Puoldyk. Voor het huis staat een zwarte “bus” met de tekst “LBI Allroundbouwservice L.B.Idsardi”.
Naast het huis speelattributen voor de kinderen, maar ook volières voor de vogels van Luitzen. Er vliegen een behoorlijk aantal parkietachtigen en kanarieachtigen rond o.a. swiftparkieten, kanaries, zebravinken, pennant rosella's.
Naast het drukke bestaan van ZZP'er in de bouw is het plezierig om even met de vogels bezig te zijn. Want druk is het wel om “kleine” zelfstandige te zijn in de bouw. Er moet veel geregeld worden en vaak lange uren werken. Weken van 60-70 uur werken zijn eerder regel dan uitzondering.
Ik doe eigenlijk alles wat in de bouw maar gedaan moet worden: het aanbrengen of herstellen van dakkapellen en dakramen, dakbedekkingen aanbrengen, boeidelen vervangen, kozijnen herstellen en aanbrengen, gevelrenovatie (voegen uithakken en opnieuw aanbrengen, impregneren), lood vervangen, verbouwen van woningen, badkamers en keukens.
Ook bouw ik wel woningen samen met een collega zzp'er. Ik ben allround in mijn werk. Voor sommige specifieke werkzaamheden huur ik een andere zzp'er in die in dat werk gekwalificeerd is. Ik werk aan woonhuizen van particulieren, aan kantoren en scholen, soms hier in de buurt maar ook elders in het land, tot aan Amsterdam toe.
Luitzen heeft eerst in Zweins gewoond (vanaf augustus 1971). Zijn vader had daar “in boerenpleats” en na de basisschool ging Luitzen dan ook naar de AMS in Franeker om daar de lagere landbouw school te volgen. Toen naar de Middelbare Landbouwschool in Leeuwarden. In Zweins was vooral het kaatsen een passie voor Luitzen. Meester Fokkema leerde hem de beginselen en al gauw bleek dat hij talent had. Een prima opslager was hij met een eigen kenmerkende aanloop en slag. Zijn vader was ook vaak te zien op de kaatsvelden om zijn zoon te volgen. In 1988 won Luitzen voor Zweins de Freule met zijn maten Marten Sytsma en Jouke de Jong. Een lange carrière als succesvolle eerste klasser en een enkele keer hoofdklasser volgde.
Luitzen en ik troffen elkaar bij het kaatsen! Ik kom oorspronkelijk uit Vrouwbuurt. Na de basisschool en de HAVO heb ik de opleiding Sociaal Pedagogische hulpverlening gevolgd en ik werk nu drie dagen in de week als Maatschappelijk werker bij Bureau Jeugdzorg in Leeuwarden. Luitzen en ik zijn in 2000 getrouwd en wonen sinds 1998 hier in Dronrijp. Hier zijn ook onze beide kinderen geboren, Bjorn en Senne. Beide zijn wel sportief. We zijn deze winter met hen op wintersport geweest. Skiën vinden ze gelukkig erg leuk, want het is van Luitzen en mij een gezamenlijke hobby. Maar Senne vindt ook het springen bij DOS en kaatsen mooi. En Bjorn houdt ook van sport, hij voetbalt nu in de F5 bij vv Dronrijp. Straks begint hij ook met kaatsen.
Luitzen Bauke Idsardi wordt als zelfstandige ook ingehuurd door bijv. de firma Buwalda in Franeker, een groot bedrijf dat gespecialiseerd is in schoonmaken en gevelrenovatie. Ook voor het bedrijf CascoMontage uit Menaldum doet Luitzen werk, o.a. vloeren en cas-comontage. Voor hij als zzp'er aan de slag ging werkte Luitzen o.a. anderhalf jaar bij Sytsma-Zweins, Burggraaf-Franeker ( 17 jaar ) en twee jaar als uitvoerder bij bouwbedrijf Procee uit Suameer. Zijn toekomstplannen zijn duidelijk.
Graag zo doorgaan, goed werk leveren en door mond-op-mond reclame nieuwe klanten krijgen, liefst hier in de buurt. Het bedrijf hoeft niet groot te worden. Misschien een loods erbij, maar niet bij huis. Werken als zelfstandige, zelf je werk indelen en kunnen regelen en daarvoor verantwoordelijk zijn is voor mij erg belangrijk.
Wilt u meer weten, bel dan even met 06-50451611 of mail naar
lbi-allroundbouwservice@live.nl
HL / HG.
Wie zijn ze en wat doen ze? |
|
Dronrijp, it Roer 3, 9 februari 2012
We zijn op bezoek bij Homme en Janny Fennema en hun drie kinderen. Het is avond en buiten vriest het zo'n 6 graden. Homme heeft door het winterweer momenteel weinig werk bij de klanten. Zijn werk vindt vooral plaats in de bodem, de grond die nu keihard bevroren is. Tuinaanleg en bestratingen liggen in deze vorstperiode stil. De mini-kraan en de shovel staan werkloos in de grote schuur, waar ook nog een vrachtauto en vrachtbus staan. Hij beoordeelt zijn bedrijfsresultaten dan ook niet over een maand, maar over het jaar.
Homme is geboren in Marrum in 1970. Hij groeide op in een gezin met twee broers en twee zussen. Toen hij 10 jaar was verhuisde het gezin naar Koudum. Z'n vader was boerenarbeider. Dat werk leek Homme mooi, vooral het omgaan met het vee. Daarom werd na de basisschool in Koudum voor de landbouwschool gekozen en dan als richting de veehouderij. Na het halen van het diploma ging Homme aan de slag op een melkveebedrijf in Rijs. Daar werkte hij maar toen na zes jaar z'n baas er mee stopte (in 1998), werd hij werkloos. Eigenlijk meteen maakte Homme toen de stap naar zelfstandige ondernemer. Als ZZP'er verhuurde hij zichzelf als boerenhulp en breidde de werkzaamheden al gauw uit met de verhuur van een aangeschafte mini-kraan en een shovel. Hij woonde toen nog in Koudum maar daar was geen mogelijkheid een loods bij huis te bouwen. Daarom verhuisde hij naar Bakhuizen, waar wel ruimte en mogelijkheden waren. Homme trouwde daar ook met zijn jeugdliefde Janny van Dijk. Janny doet voortaan de huishouding en de administratie. Het gezin woonde tot 2007 in Bakhuizen. Ze zochten al een tijdje naar een nieuwe geschikte woning met een ruim erf en een loods. Het moest in een dorp dat in het gebied Leeuwarden, Bolsward, Harlingen lag. En toen kwam het perceel met de woning in Dronrijp langs. Voor hun bedrijf erg geschikt en zo werd het Dronrijp op het bedrijventerrein. Maar ook daar, vinden ze, woon je toch in het dorp. Er staan meer woningen op het bedrijventerrein en nu het “bos” grotendeels gekapt is, is er nog meer contact. Kortom ze hebben het erg naar de zin met hun vijven. Twee dochters en een zoon en over een maand nog een kind er bij.
Een groot deel van het jaar heeft Homme twee of drie volwaardige medewerkers in dienst, maar 's winters doet hij het werk alleen. Ondertussen heeft hij ook de z.g. transportpapieren gehaald en kan hij met de vrachtauto vracht vervoeren voor bedrijven en particulieren.
Homme en Janny zouden in de toekomst graag zien dat hun bedrijf nog iets groeide. Een bouwterrein erbij voor opslag zou mooi zijn. Maar eerst denken ze, moet de huizenmarkt weer aantrekken, zodat er tuinen aangelegd en gerenoveerd moeten worden.
Ondertussen is Elsbeth van onze drukte wakker geworden en moet even bij vader op schoot om tot rust te komen. Ze kan zo mooi even mee op de foto voor we weer naar huis gaan na een gezellig uurtje bij de Fam. Fennema.
Wilt u meer weten kijk dan even op www.hommefennema.nl
HL / HG.
Wie zijn ze en wat doen ze? |
|
Dronryp, H. Roucomastrjitte 40, 9 december 2011
We zijn op bezoek bij Willem Jansma, die als zelfstandige een bureau heeft voor hulp bij het regelen en vastleggen van uw nalatenschap, maar ook voor advies en bemiddeling en wat ook een belangrijk onderdeel van zijn werk is, is het op orde brengen van papieren en administratie.
Willem Jansma en z'n vrouw Eeke Bakker wonen op een prachtig stekje aan de H. Roucomastrjitte. Een mooie tuin op het zuiden met een eigen ingang, een vriendelijke, rustige plek die eigenlijk heel goed past bij beiden, maar vooral ook bij het werk van Willem.
Mijn werk begint met belangstelling te hebben voor mijn cliënten, een goede verstandhouding opbouwen, me inleven in de problemen van hen, en een sfeer van vertrouwen op te bouwen, zodat we de vraagstukken en problemen gezamenlijk kunnen aanpakken. Ik breng er structuur in aan. Het is mijn taak rust te brengen in vaak moeilijke situaties en op een rustige, wel doordachte manier zaken te plannen. Dat kan zijn op het gebied van een nalatenschap, de administratie, maar ook in het bijstaan van nabestaanden na een overlijden, of te fungeren als een vertrouwenspersoon en persoonlijk assistent.
Willem Jansma z'n loopbaan begon heel anders. Hij werd geboren in Vrouwenparochie in 1962, waar hij ook zijn jeugd doorbracht en de Chr.Basisschool bezocht. Na de basisschool ging hij naar de MAVO in St.Annaparochie en daarna de Detailhandelschool. Na de opleiding vond Willem werk bij de Postgiro en RijksPostSpaarbank (later de Postbank). Ondertussen trof hij Eeke en verhuisden ze samen naar Leeuwarden. Hij volgde op de Postbank verschillende opleidingen (soms intern) o.a. boekhouden, loonadmini-stratie, sociale wetgeving, juridische- en veiligheidsopleidingen en een studie rechten. Dit maakte dat hij bij de Postbank ook op verschillende afdelingen heeft gewerkt, o.a. tien jaar Personeelszaken en vanaf 2002 Veiligheidszaken (Fraudebestrijding) en Rechtspositie Rekeninghouders.
Ik kreeg te maken met probleemsituaties van personeelsleden en ging vanuit mijn functie bij de Personeelszaken naar collega's om ook thuis te helpen, vaak ook bij tragische zaken. Mijn werkgever bood daarvoor veel mogelijkheden. Zo kon ik collega's helpen in situaties als pensioenregeling, salaris vragen, schulden en schuldsanering, de weg vinden bij allerlei instanties. Het was eigenlijk een aanloop naar mijn huidige beroep. Ook het regelen van zaken na het overlijden van mijn vader sterkte me in mijn overtuiging dat ik eigenlijk wel fulltime met dit werk bezig zou willen zijn. En toen in 2007 de Postbank/ING
met een mobiliteitsregeling kwam, pakte ik die kans aan om als zelfstandige te gaan werken. Het is een hele goede stap geweest.
Dit werk is me op het lijf geschreven, niet alleen doordat het bij me past, maar ook door de ervaring die ik in mijn vorige werk heb opgedaan.
Willen Jansma werkt vanuit huis. Vaak is de huiskamer de plek waar gesprekken plaatsvinden en boven heeft hij zijn kantoor. Eeke werkt bijna fulltime als leerkracht kunstzinnige en beeldende vorming aan het CSG Bogerman in Sneek. Ze tekent en schildert, maar ook Willem tekent wel. Zijn andere hobby's zijn wandelen en joggen, musea bezoeken, muziek luisteren en maken en vooral ook lezen. Toekomstplannen zijn er natuurlijk: zijn werk nog bekender maken en daarin een goede en vertrouwde naam opbouwen, het werk tot standaard mogelijkheid maken, als een vanzelfsprekendheid bekend maken. We hebben een heel plezierig en interessant gesprek gehad en wilt u er meer over weten, kijk dan even op www.willemjansma.nl
HG / AGM
Wie zijn ze en wat doen ze? |
|
De Terp, 8 november 2011
We zijn op bezoek bij Dick van Dijk, filiaal manager Poiesz - Dronrijp. We komen de winkel binnen en worden uitgenodigd in het kantoor van de vestiging. Van hieruit heb je een mooi overzicht in de winkel. Dick van Dijk heeft al 30 jaar gewerkt bij deze baas. In z'n jeugd was hij vakkenvuller in de Poiesz in Stiens en al sinds lange tijd manager van verschillende vestigingen.
Maar ik wilde eigenlijk bakker worden. Mijn oom was dat ook en ik had daar ook zin in. Ik ging dan ook naar de Horeca- en Bakkerijvakschool in Leeuwarden. Na school moest ik in militaire dienst en een paar weken voor ik afzwaaide, trof ik in Stiens in de winkel de directeur waar ik eerst voor gewerkt had als vakkenvuller. We raakten in gesprek en hij vroeg mij of ik geen zin had bij Poiesz te komen werken. Hij had het gevoel dat ik daar best wel geschikt voor zou zijn. Ik ben op z'n aanbod in gegaan en ben eerst als medewerker in de supermarkt in Stiens aan de slag gegaan. Poiesz stimuleert het volgen van cursussen erg en ik heb er verschillende gevolgd (o.a. producten kennis, dranken kennis) en tenslotte de Hogere Supermarkt management opleiding. Daarop volgden een aantal aanstellingen als assistent manager in verschillende vestigingen o.a. Zwaagwesteinde. In Menaldum werd ik zelfstandig manager ( 5 jaar) en daarna volgde St. Annaparochie (6 jaar) en nu in deze prachtige winkel in Dronrijp.
Dick van Dijk is in Leeuwarden geboren, waar het gezin Van Dijk toen nog woonde. Vader was werkzaam op de vliegbasis als burger-personeelslid. Toen hij vijf jaar was verhuisden ze naar Stiens. Hij woont daar nog steeds en voelt zich daar prima thuis. Zijn voorkeur gaat ook uit naar het dorpsleven, ook wat het werk betreft. Van Dijk wil dan ook niet naar een vestiging in een stad.
Als jongeman had hij als hobby lange afstanden fietsen. Hij heeft heel wat kilometers afgelegd. Zo fietsten hij en z'n maten o.a. de bekende klassiekers als Luik-Basten-aken-Luik, De omloop van het Volk, de bekende route "La Marmotte" in Frankrijk. Hij heeft ook verschillende keren de Alpe d'Huez beklommen.
Zo hebben we ook de Ronde van Andalusië in Spanje gereden, maar ook bijv. een keer van Amsterdam naar Gibraltar, een afstand van 3500 km. Ook een prachtige rit was de tocht in Indonesië van Java naar Bali. Jammer genoeg moest ik met deze tijdrovende hobby stoppen, vooral ook doordat het werk meer aandacht vergde en ook de winkeltijden veranderden.
Ik heb toen een andere hobby gezocht. Mijn oom fokte konijnen en dat bracht me op het idee kippen te gaan fokken. Ik heb nu Angel-Saksisch ras kippen ( Sebright ) en daar ga ik ook mee naar tentoonstellingen. Een heel ontspannende hobby. Daarnaast ben ik een enthousiast eierzoeker en natuurlijk de bijbehorende nazorg. Drie keer heb ik het eerste kievitsei in Leeuwarderadeel gevonden.
Nu is Dick van Dijk manager in Dronrijp. Hij is erg tevreden met de winkel, de indeling en het assortiment. De winkel met magazijnen is precies 1000 vierkante meters groot. Hij vindt het een lichte en ruime winkel met een volledig assortiment. Naast de winkel zijn nog twee ruimtes over. Over de invulling daarvan is nog niets bekend.
Kortom hij heeft het erg naar de zin.
HL./HG.
Wie zijn ze en wat doen ze? |
|
Dronrijp, Skries 7, 18 oktober 2011
Vanmorgen zijn we te gast bij Silvia Yntema -Zielman, eigenaresse van Schoonheidssalon "Silvia".
Van de weg af zie je de salon niet meteen, aangezien deze achter de garage is aangebouwd. De klanten weten het echter prima te vinden. Silvia woont sinds 8 jaar in Friesland, maar is van origine een Tukker, geboren en opgegroeid in Enschede. Daar heeft ze ook een opleiding voor boekhoudkundige afgerond.
Toen ik in Friesland kwam wonen heb ik eerst ruim een jaar als boekhoudster gewerkt bij een bedrijf in Harlingen. Al gauw bleek dat dit toch niet was, wat ik eigenlijk wilde. Ik heb een thuisopleiding voor schoonheidsspecialiste gevolgd, waaraan een behoorlijk aantal praktijkdagen gekoppeld waren. Sjouke en ik woonden toen in Achlum op de boerderij van hem en daar heb ik 4 jaren als zelfstandige in de boerderij een kapsalon / schoonheidssalon "Natuurlijk mooi" geleid. Er werkten toen 4 personeelsleden. Het was een drukke periode, de boerderij runnen en de salon leiden met daarnaast ook een gezin met vier jongens (een vijfde zoon woont in Wommels bij zijn moeder).
We besloten de boerderij te verkopen en op zoek te gaan naar een ander huis.
Het moest een huis worden in de buurt van Franeker (voortgezet onderwijs voor de tweeling), een huis met vijf slaapkamers, aan de rand van het dorp en toch wel tuin er om heen. Zo kwamen ze op de Skries terecht in Dronrijp. Het klikte meteen met de buurt en met het dorp. Drie jongens voetballen hier en de middelste bokst. Voetbal leeft erg in het gezin. Silvia en twee zoons zijn fan van FC Twente en haar man en de andere drie jongens zijn Heerenveen supporters. Dat geeft weleens heftige discussies.
Ik heb naast mijn werk een aantal hobby's waar ik graag tijd aan besteed. Eerst heb ik in Dronrijp gevolleybald, het was erg gezellig en plezierig, maar dat nam met training en wedstrijden toch te veel tijd in beslag. Daarom volleybal ik nu weer recreatief in Achlum, waar je kunt komen als je tijd hebt. Ook wandel en jog ik graag. Daarnaast speel ik basgitaar in een startend driemansbandje hier op de Skries.
Piet, Jos en ik zingen er driestemmig bij. We hebben een demo-CD gemaakt en willen ook gaan optreden. Een beetje piano speel ik ook.
Silvia wilde als zelfstandige verder en besloot op de Skries een schoonheidssalon te openen. Deze draait nu sinds anderhalf jaar op de maandagen. De behandelingen zijn vooral gericht op het verbeteren van de huid. Ook het sociale aspect en het kontakt met de klant is daarbij belangrijk. Daarnaast werkt ze ook een aantal uren in PM-mannenmode in Franeker. Ze voelt zich daar heel erg op haar gemak en zou dan ook graag meer in een kledingwinkel willen werken. En bovendien is het buitenshuis werken een pluspunt.
Haar man Sjouke werkt nu in St.Jacobiparochie als loods-medewerker.
Toekomstplannen zijn er zeker! Net toen de afspraak voor dit gesprek gemaakt werd, had Silvia een huurcontract getekend voor een winkelpand in St.Annaparochie.
Daar gaan we een kledingzaak in openen. Ik ga mannen- en vrouwenkleding in de winkel aanbieden, zowel in de moderne als meer klassieke stijl. Eerst wordt het pand gedeeltelijk verbouwd en daarna komt de inrichting. We hopen voor 1 december a.s. te openen. De winkel gaat fulltime open en er komen twee personeelsleden te werken.
De schoonheidssalon blijft net als nu gewoon op de maandagen open.
Kortom, ze had het druk, ze heeft het druk en zal het wel druk blijven houden. Maar daarbij voelt ze zich als een vis in het water.Silvia, succes bij je plannen.
( verslag van een gesprek met Silvia Yntema-Zielman / a.gm. en h.g. )
Dronrijp, Ljouwertertrekwei 32, 11 juni 2011
Vanmorgen zijn we te gast bij Freerk en Harmke van der Meer van Bouwbedrijf Boorsma. Sinds vorig jaar 1 juli zijn ze de nieuwe eigenaren van dit bouwbedrijf.
We hebben in goed overleg besloten de naam Bouwbedrijf Boorsma te laten bestaan. Het heeft voor ons natuurlijk voordelen. Immers de naamsbekendheid van het bedrijf was goed en het bedrijf stond en staat als heel goed bekend. De naam zal ook blijven bestaan ook al zijn wij nu eigenaar. Wat goed is moet je niet veranderen.
Het gezin Van der Meer woont nu nog in Nij Altoenae. De beide kinderen gaan daar ook naar de basisschool, al hebben Froukje ( 10 jaar ) en Klaas Arjen ( 6 jaar ) best wel zin om naar Dronrijp te verhuizen. Over afzienbare tijd zal dat ook gaan gebeuren. Freerk, Harmke, Froukje en Klaas Arjen komen dan in het huis te wonen bij de zaak, waar nu nog Sipke en Doetie Boorsma wonen.
We hebben bewust gekozen voor een eigen bedrijf om zo zelfstandig verder te gaan. Hiervoor waren we mede-eigenaar van Bouwbedrijf F. van der Meer in St. Annaparochie, waar nog vier andere familieleden in de directie zaten. Het was voor ons een uitdaging zelfstandig verder te gaan en dit was een uitgelezen kans. Een bestaand, goed bedrijf overnemen, goed in stand te houden en misschien wel verder uit te bouwen. Het is een goede keuze geweest.
Momenteel werken naast Freerk zelf, ook Gerrit Jousma, Sipke Boorsma, een betaalde stage-leerling "leren/werken" uit de bouwopleiding in het bedrijf. De werkzaamheden bestaan vooral uit nieuwbouw, onderhoud en verbouw en reparaties. Indien nodig wordt er bij nieuwbouw meer personeel ingehuurd. Freerk van der Meer heeft zelf de LTS en MBO bouwopleiding gedaan en natuurlijk thuis volop in de praktijk gewerkt. Harmke van der Meer heeft de MEAO- economische dienst gevolgd.
Het is voor ons natuurlijk flink aanpakken, maar toch proberen we in de vrije tijd nog wat aan onze hobby's te doen. Ik speel op de bas-trombone in de Chr. Brassband Blaast de Bazuin van Nij Altoenea, ga soms op mijn Suzuki van 1000cc een stukje rijden en dan staan er in de garage nog oude "Zündapp's", waar eerst aan gesleuteld moet worden voor er op gereden kan worden. Mijn vrouw heeft ook een motor, een Kawasaki GPZ 500S. Zij houdt ook van wandelen, als het kan in de toekomst ook weer tochten. Maar natuurlijk komen de kinderen nog voor de hobby's.
Alle vier hebben ze zin om in Dronrijp te komen wonen. Harmke en Freerk zijn al weer 18 jaar bij elkaar en hebben die periode in Nij Altoenae gewoond. Ze hopen nu en verwachten zeker een lange en mooie periode in Dronrijp te krijgen.
( verslag van een gesprek met Freerk en Harmke van der Meer / h.lkr. en h.g. )
Dronrijp, Hatzum 25, 10 mei 2011
Vanavond zijn we te gast bij Auke de Jong, ondernemer en eigenaar van "Vuur en steen", een bedrijf dat gespecialiseerd is in "speksteen-kachels". Hij woont met z'n vrouw Ellen Koning, die peuterleidster is, en zoon Jelte in het laatste huis van Dronrijp, nog net voor het paaltje met Gemeente Littenseradiel er op. Een mooie, ruime, vrijstaande woning die gebouwd is naar eigen ontwerp en met als centraal punt een enorm grote "TULIKIVI" speksteen kachel van zo'n 3000 kg. Deze kachel verwarmt niet alleen het gehele huis, maar er zit ook een bak-oven in voor o.a. pizza's en ovenschotels. Twee keer per dag de kachel opstoken met zo'n 30 kg. houtblokken en dan houdt de speksteen de warmte in de steen vast en kan zo de rest van de dag het huis verwarmen. Op www.vuurensteen.nl kunt u veel informatie vinden over de mogelijkheden.
Hoe ik ondernemer in speksteenkachels ben geworden? Dat is een lange route geweest. Ik heb in Bolsward op het Jan Brugman-college de Havo gevolgd en ben daarna naar de MTS gegaan om bouwkunde te studeren. Toen ik dat diploma had behaald kreeg ik twijfels of het de goede richting was en na lang wikken en wegen ben ik naar de PABO gegaan en heb daar m'n diploma voor groepsleerkracht behaald, waarna ik les ben gaan geven op het speciaal basisonderwijs aan moeilijk lerende kinderen. Nog steeds geef ik een aantal dagen per week les aan deze kinderen, maar nu op een praktijkschool voor voortgezet speciaal onderwijs en wel op de afdeling groen en dan vooral veel met tuinbouwmachines.
Maar nu de kachels!
In 1986 raakten mijn zwager en ik in gesprek over warmte in huis en dan vooral over gezellige warmte hoe houd je warmte vast. We zijn gaan zoeken en kwamen via "De 12 ambachten" uit bij tegelkachels. "Goh, dat kunnen we zelf ook wel", zeiden we tegen elkaar. En toen hebben we samen onze eerste tegelkachel gemaakt. Samen zijn we een bedrijfje gestart, mijn zwager in Sellingen in Groningen en ik hier.
Auke en zijn zwager bleven zoeken naar andere mogelijkheden van verwarming en warmte vasthouden en kwamen zo tenslotte bij speksteen-kachels. Die kwamen vooral uit Finland. Samen zijn ze gaan kijken bij een bedrijf in Finland "Kivia" en dit bedrijf gaf hen het Nederlandse importeurschap voor deze kachels. Ondertussen waren beiden een zelfstandig bedrijf begonnen omdat Sellingen en Dronrijp niet echt dicht bij elkaar liggen. Wel is er samenwerking in de vorm van elkaar helpen bij projecten.
In Finland was een veel groter bedrijf dat ook speksteen-kachels verkocht n.l . "TULIKIVI" dat het kleinere Kivia overnam. Voor ons betekende dat we dealer werden voor Tulikivi. Samen met mijn klanten maak ik een ontwerp voor een geschikte kachel, soms gaan we kijken bij klanten die al een speksteen-kachel hebben, of we gaan kijken bij de importeur in België. Dan wordt de kachel besteld en die komt als bouwpakket bij mij thuis. De stenen worden als lego in elkaar gelijmd en vastgezet. De naam Tulikivi betekent overigens vuur-steen ( tuli = vuur en kivi = steen ).
Auke de Jong woont met veel plezier op Hatzum 25, maar voor hij en z'n gezin zich daar settelden, heeft hij al in veel andere plaatsen gewoond. Geboren in Achlum, na een half jaar verhuisd naar Harlingen, toen naar Bolsward, weer terug naar Harlingen en via Franeker en Oudega tenslotte in Dronrijp of eigenlijk in het buurtschap Hatzum. In z'n vrije tijd zijn z'n hobby's schaatsen (bij de Eskimo's uit Franeker) , wielrennen en koken, vooral in de bakoven. Het gezin en de hond hebben het erg naar de zin en hopen er dan ook lang te blijven wonen.
Wilt u meer weten over deze kachels, kijk dan even op de website.
(verslag van een gesprek met Auke de Jong / h.lkr. en h.g. )
Dronrijp, Hearewei 159, 7 april 2011
Vanmiddag zijn we te gast bij Ed en Sofie Tebbe, die als zorgondernemers leiding geven aan het zorgteam van de Herbergier Dronrijp. De realisatie van de zorgboerderij gebeurt onder de hoede van De Drie Notenboomen, een organisatie die landelijk verschillende zorgvoorzieningen realiseert, zoals de Herbergier uit Dronrijp waar 15 tot 16 bewoners onderdak kunnen vinden, maar bijvoorbeeld ook Thomashuizen en zuster Floor woningen. In 2010 is met de verbouw van de grote boerderij begonnen en vandaag wonen er al 10 bewoners. In mei a.s. is de verbouw klaar en er hebben zich al meer bewoners aangemeld en dan zijn alle appartementen op één na vol. Niet alleen alleenstaanden kunnen wonen op de zorgboerderij, maar ook echtparen.
In onze "Herberg" komen mensen te wonen met geheugenproblemen. Mensen met een lichte of zwaardere vorm van dementie. We hebben een kleinschalige woonvorm, die we zoveel mogelijk een huiselijk karakter willen geven. Onze gasten moeten zich thuis voelen, de dingen kunnen doen die ze thuis gewend waren, zoals de boodschappen doen, het eten voorbereiden en koken, meehelpen met de afwas, de tuin verzorgen koffie drinken en met wie dat wil gezamenlijk eten , enz. De insteek is dat iedereen mee mag helpen maar niets moet.
We willen rust, warmte, geborgenheid en respect. En daarom wonen en werken we in dezelfde structuur en dagindeling zoals onze gasten thuis gewend waren.
Ed en Sofie Tebbe worden geholpen door een team van 21 personen, van verpleegkundigen tot huishoudelijke hulpen. Overdag en 's nachts zijn er altijd meer of minder begeleiders aanwezig en bovendien wonen Sofie en Ed zelf ook in de Herbergier.
We hebben bewust gekozen voor Dronrijp. Allereerst vanwege het dorp met z'n activiteiten en voorzieningen en de mooie locatie. We ervaren Dronrijp als een heel vriendelijk en gezellig dorp met een heel herkenbare indeling voor onze gasten. Daarnaast ligt het heel centraal bij zorgvoorzieningen in o.a. Leeuwarden en Franeker .En natuurlijk is de locatie van de Herbergier Dronrijp prachtig en wordt de boerderij prachtig ingericht. Voor ons was ook belangrijk dat er voor onze dochter en zoon voortgezet onderwijs dicht in de buurt aanwezig was. Beiden zijn afgelopen augustus daarmee gestart en hebben ondertussen al veel vriendjes en vriendinnetjes. Het Fries pikken ze heel gemakkelijk op en ze verstaan het al prima, dat geldt trouwens ook voor ons beiden.
Ed Tebbe groeide op in Amsterdam-Noord, een stadsdeel dat wel bij Amsterdam hoort maar toch ook weer een beetje niet. Toen was het nog wat kleiner dan nu en kenden veel mensen elkaar. De naam "Tebbe" komt overigens uit Oost-Friesland. De voorouders van mijn vader kwamen daar vandaan en nu nog kom je in Oost-Friesland de naam "Tebbe" veel tegen. De Friese naam "Tjebbe" lijkt er sterk op.
.
Sofie Tebbe groeide op in Amsterdam-West, in Slotermeer. Beiden troffen elkaar, het klikte en al op vrij jonge leeftijd verhuisde het tweetal samen naar Purmerend, waar ze trouwden en twee kinderen kregen, een zoon en dochter.
Ed werkte vanaf het begin in de zorg, eerst een jaar of tien in de praktijk, echt aan het bed. Na een opleiding te hebben gevolgd in het management van een grote zorginstelling. Sofie daarentegen werkte lange tijd op een advocaten kantoor en is juridisch onderlegd. Sofie Tebbe zal zich dan ook vooral bezig houden met contracten, administratie, financiële zaken en contacten met de accountant. Het werk van Ed richt zich vooral op het coachen van het zorgteam en het bespreken en vaststellen van het zorgprogramma van elke individuele gast.
Er valt nog veel meer over te vertellen, maar willen jullie meer weten over Herbergier Dronrijp loop dan eens binnen bij de Herbergier of kijk op www.herbergier.nl/dronrijp.
Verslag van een gesprek met Ed en Sofie Tebbe / hg en agm.
Menamer avondvierdaagse |
|
Van maandag 21 mei tot en met donderdag 24 mei wordt de 5de Menamer avondvierdaagse gehouden.
U wordt van harte uitgenodigd om weer mee te lopen met dit grootse evenement. De routes zijn in en rond Menaam en er wordt tevens gebruik gemaakt van het Boerepaad.
(Voor) inschrijving avondvierdaagse:
dinsdag 15 mei in het kaatsgebouw van 18.30 – 19.45 uur. Ook aan de start (kaatsveld) kan er op 21 mei nog ingeschreven worden.
Er kan zowel een avondvierdaagse als een ééndaagse gelopen worden.
Voor de ééndaagse kan men zich iedere avond opnieuw (vóór de start aanmelden).
Start- en finishplaats van de avondvierdaagse is dit jaar op het kaatsveld.
Start 5 kilometer om 18.30 uur.
Start 10 kilometer om 18.00 uur.
Voorverkoop € 3.50
Op de avond zelf € 4.00
1 avond meelopen € 3.00
Bondsleden € 3.00
Groepen meer dan 9 personen € 3.00 pp
Nadere informatie kunt u krijgen bij Reina Telenga, 0518-451118.
Bestuurlijke toekomst Menameradiel - uitnodiging |
|
De gemeente Menameradiel kan zich prima redden. Toch gebeurt er op dit moment veel om ons heen waardoor we nadenken over onze zelfstandigheid. Zo hebben we er de afgelopen jaren een aantal taken bij gekregen en komen er misschien de komende jaren nog meer bij. Allemaal taken die we als gemeente op moeten pakken. Bovendien hebben Gedeputeerde Staten (GS) van Fryslân eind december bekend gemaakt hoe de bestuurlijke toekomst van Noord-Fryslân er volgens hen uit moet zien. In deze visie stelt GS voor dat de gemeente Menameradiel per 1 januari 2015 onderdeel wordt van één gemeente in het noordwesten van Fryslân. De nieuwe gemeente bestaat dan uit de gemeenten Harlingen, Franekeradeel, Littenseradiel, het Bildt, Menameradiel en het noordelijke deel (langs de lijn Zurich, Pingjum, Lollum) van Súdwest Fryslân. De nieuwe gemeente telt ongeveer 70.000 inwoners. In het advies wordt er van uit gegaan dat gemeenten in het geheel samengaan. Indien daaraan behoefte is of zou komen, kunnen er wellicht later grenscorrecties in Menameradiel, het Bildt en Littenseradiel komen.
Samen staan we sterker!
Menameradiel is een kleine gemeente. Met de komende ontwikkelingen zoals hierboven genoemd wordt het voor ons steeds moeilijker om alleen te opereren. Zelfstandigheid voor de kleine gemeentes wordt dus steeds moeilijker.
Zoals u wellicht weet hebben we al geprobeerd om door samenwerking in Middelseeverband onze gemeentelijke positie te versterken. Dit is echter uiteindelijk niet succesvol gebleken. Door deze ontwikkeling en door de visie van GS oriënteert Menameradiel zich op de bestuurlijke toekomst. Ook de overige gemeenten in Noordwest Fryslân zijn zich aan het oriënteren op hun bestuurlijke toekomst.
Maar wat vindt u?
De gemeenteraad van Menameradiel hecht veel belang aan uw mening in deze discussie. Bent u het met de Provincie eens en is het op termijn beter om te fuseren als één gemeente in Noordwest Fryslân? Of heeft u daar een heel ander idee over? Misschien heeft u nog vragen of opmerkingen over dit onderwerp. De gemeenteraad hoort het graag zodat de raad een goed onderbouwd besluit kan nemen.
U bent van harte welkom om mee te praten over dit onderwerp tijdens de speciale bewonersbijeenkomsten die de gemeente Menameradiel organiseert op de volgende data:
Wie? Waneer? Waar?
Menaam 14 mei Gemeentekantoor
Dyksterbuorren 33 in Menaam
Bitgum, Bitgummole, 15 mei Dorpshuis Nij Franjum
Ingelum en Marsum Franjumbuorsterpaed 12 in Marsum
Blessum, Boksum, 16 mei Eetcafé It Holt
Deinum en Ritsumasyl It Holt 6 in Deinum
Berltsum, Wier en 21 mei Doarpshûs ’t Heechhout
Kleaster-Anjum Sportleane 5 in Berltsum
Skingen, Slappeterp 23 mei Bar Yn‘e Stal
en Dronryp It Heech 1 in Dronryp
Alle avonden starten om 19.30 uur onder leiding van de externe gesprekleider Gerard van der Veer. Naar verwachting sluiten wij de avond rond 22.00 uur weer af. Mocht u op de aangegeven datum niet kunnen deelnemen dan kunt u natuurlijk aanschuiven bij één van de andere avonden.
Meer weten?
Wilt u meer weten over dit onderwerp of heeft u nog vragen? Neem dan contact op met de griffier van onze gemeente, de heer Martin Frensel via email takomst@menameradiel.nl. U kunt de heer Frensel op maandag en dinsdag van 10.00 tot 16.00 uur ook bereiken via telefoon (0518) 45 29 25.
Alle actuele informatie kunt u ook vonden op de gemeentelijke website www.menameradiel.nl.
Graag tot ziens!
KLASSIEKE MUZIEKCURSUS IN DRONRIJP |
|
Het is de bedoeling dat in het najaar(vanaf november 1 x per maand) 5 bijeenkomsten worden gewijd aan klassieke muziek in Dronrijp. Met behulp van dvd’s en cd’s en theorie worden de volgende stijlperiodes behandeld: Middeleeuwen/Renaissance/ Barok. Het doel van de cursus is het vergroten van de luistervaardigheid van eenieder en veel luistervoorbeelden van enkele minuten, maar soms ook langer zullen de revue passeren. De lessen worden gegeven door een ervaren docent en duren plm. 2 uur per keer. Aanschaf van de twee cursusboeken is niet verplicht, maar wel een plus. We werken in de cursus met een theoriereader over de genoemde stijlperioden. Desgewenst kunnen we afspreken een concert in de Harmonie te Leeuwarden of in een andere omgeving te bezoeken. De kosten daarvan komen bovenop het cursusgeld, dat all-in(werkboek, koffie/thee, drankje) voor 5 lessen 62,50 euro bedraagt. De bijeenkomsten kunnen zowel overdag als ’s avonds worden gepland.
Voor meer informatie en opgave kunt u contact opnemen met:
Frank Roffel/Hollanderstraat 4/8932 EW Leeuwarden/058-2122298/E-mail: frank.roffel@chello.nl.
Als u zich opgeeft, krijgt u medio september te horen of de cursus doorgaat en gegevens over de cursusboeken, reader etc.
.
ANBO-MENAMERADIEL. |
|
Geachte leden en belangstellenden,
We zijn op zoek naar twee actieve mensen die in ons bestuur zitting willen nemen. Maandelijks komen we één keer bij elkaar ( 8 x per jaar ) en in die maanden organiseren we ook een activiteit voor onze leden en belangstellenden.
We zijn op zoek naar iemand die over één of twee jaar het penningmeesterschap op zich wil nemen en iemand die over één of twee jaar het secretariaat wil invullen. Tot die tijd kunt u meedraaien in het bestuur en kennismaken met de werkzaamheden die we uitvoeren.
We zullen u graag in onze groep opnemen en wegwijs maken in het reilen en zeilen van de ANBO.
Heeft u belangstelling en wilt u wat meer weten, neem dan even contact op met de voorzitter,
Jan Kuipers, 0517-231932, e-mail hinkeenjan@kpnplanet.nl
Met vriendelijke groet,
Het bestuur.
Zaterdag 9 febr. traden De Skipfeartsjongers uit Garyp op voor zo'n 60 leden en belangstellenden. Het Shanty-koor had er veel plezier in en zong in drie optredens veel bekende liedjes. In het derde deel van hun optreden werden verzoeknummers gezongen. In de pauze daarvoor waren koorleden bij de aanwezigen langs geweest om te vragen welke zeemansliederen men wilde horen. Je kon daarvoor kiezen uit de door het koor meegebrachte tekstboekjes van de liedjes.
De 28 Skipfeartsjongers zongen met veel plezier en hadden hun zaakjes goed voor elkaar, een goede geluidsinstallatie met mengpaneel, twee accordeonisten, een drummer en af en toe een banjo-speler. De toehoorders waren erg enthousiast.
De volgende activiteit is:
Zaterdag 24 maart komt de Skotsploech Leeuwarden om 14.00 uur in de Black Horse-Menaam.
H.G. / www.anbo.nl/menameradiel
|
|
|
| ADOPTIEGROEP ‘HELP EEN KIND!' DRONRIJP/MENALDUM |
|
Hé dorpsgenoten,
Hier weer eens een berichtje van de adoptiegroep “Help een Kind”, maar nu met een speciale reden: De adoptiegroep bestaat 14 mei 2012 25 jaar!
Voor ons een reden om extra aandacht te vragen voor ons werk: meer mensen te bewegen om kinderen en hun omgeving, in arme landen door middel van donaties een basis te geven voor een beter bestaan.
In april heeft u in de regionale kranten een artikel kunnen lezen over de broodbusjes die wij uit hebben staan in verschillende winkels in de regio.
Het jubileum willen wij onder andere vieren met een Musical die op 24 mei 2012 van 19.00-21.00 uur zal worden opgevoerd door groep 7 van de Christelijke Basisschool “It Anker” te Dronryp in het Cultureel Centrum “De Weme” te Menaam. Het instuderen en de uitvoering worden verzorgd door World Vision Nederland, waar de adoptiegroep een onderdeel van is.
Alle donateurs zullen hiervoor worden uitgenodigd, maar ook de scholen in Menaam en Dronryp. Verder is iedere belangstellende welkom. De toegang is gratis! De gratis kaarten zijn te bestellen via www. worldvisionatschool.nl.
Zou u toch iets willen geven, om bijvoorbeeld de onkosten van dit project te dekken, dan is ons banknummer: 34.17.15.573 o.v.v. “Musical” en/of “donatie”.
Namens de adoptiegroep “Help een kind”: Ria Bos-Joostema
|
|
|
ROMMELMARKT |
|
Unicef geeft hulp aan zoveel mogelijk kinderen in nood. Zonder onderscheiding te maken naar geloof, ras of politieke overtuiging
U kunt ons alvast helpen door - nog bruikbare - goederen te bewaren of contact op te nemen met :
Koert Bos Tsjerkebuorren 17 Tel: 232497
Dries Groeneveld Quaestiusstrjitte 1 Tel: 231738
Wopke van der Schaaf Welderingsstrjitte 35 Tel: 232272
Johan de Vries Koarte Ekers 25 Tel : 232566
Gauke de Vries Osingasingel 6 Tel: 233565
Wij halen de spullen dan op en bewaren ze tot 21 april.
.
GEEN MERKEBOEKJE ! |
|
IHet bestuur van de VvV Sjirk de Wal heeft besloten geen Merkeboekje meer uit te brengen, maar alle Merke-informatie in de Huis-aan-Huiskrant, die gezamenlijk met het Iepenloftspul en de Midsimmercup wordt uitgegeven, te plaatsen. Daar stond andere jaren ook al zo ongeveer dezelfde informatie over de Merke in. In Dronrijp komt in de Huis-aan-Huiskrant een inlegvel met daarop de informatie over de voorverkoop van kaarten, het volleyballen, Ouderenmiddag en ook de kortingsbonnen.
Zonodig zal er ook via de Gearfetter info. gegeven worden.
NOCH EVEN EN IT PONTSJE BY KEIMPETILLE FART WER! |
|
De pont fan Keimpetille kin dit jier foar it earst in heel seizoen farre. We begjinne op 27 april en gean troch oant 1 oktober. Foarich jier fearen wy goed tsien wike en hienen we dochs meiïnoar 6200 oersetten. We ferwachtsje fan't jier seker net it dûbele, mar we sjogge wol út nei in gesellige drokte. De krekte tiden binne:
Fan 27 april o/m 27 mei moandei oant freed fan 14.00-18.00
sneon en snein fan 10.00-18.00
Fan 28 maaie o/m 31 augustus alle dagen 10.00-20.00
Fan 1 septimber oant 1 oktober freed 14.00-18.00
sneon en snein 10.00-18.00
It is no ek mooglik in jierabonnemint te keapjen, de priis is € 15,-.
Fansels bliuwe ek donateurs wolkom, it kostet jierliks € 10,-. Jo krije it boekje 'Keimpetille, it pontsje werom' der op ta. Hjiryn wurdt de skiednis fan it pontsje en Keimpetille beskreaun.
Foar it oare bliuwt de priis fan in oerset € 1,-.
Groepen kinne op ôfspraak bûten de gewoane tiden om oerset wurde.
Foar ynformaasje kinne jo kontakt opnimme mei Harm Terpstra, til.nr. 0517 – 39 46 36 of
Tamme Velstra, til nr. 06 – 36 15 79 72
Foar aktuele ynformaasje kinne jo op ús site telâne: www.fietspontkeimpetille.nl
FIETSINFORMATIEDAG VOOR SENIOREN OP DONDERDAG 26 APRIL 2012. |
|
De fietsinformatiedag voor senioren is gericht op de verbetering van de veiligheid en bevordering van het fietsgebruik van senioren. De fiets blijft namelijk een snel, gezond en sportief vervoermiddel. De fiets is handig om boodschappen te doen, bezoekjes af te leggen of een lekker tochtje te maken in de natuur.
Waar en hoe laat ?
Datum: donderdag 26 april 2012
Locatie: Dorpshuis It Heechhout, Sportleane 5, Berltsum
Tijd: 9.00 – 16.00 uur, inloop vanaf 8.45 uur.
Hoe ziet de fietsinformatiedag eruit ?
U komt op uw eigen fiets naar de cursus locatie ( een “ gewone “ fiets of elektrische fiets, genaamd e-bike ) . Na ontvangst met koffie en thee wordt er een presentatie gegeven over de
( nieuwe ) verkeersregels en gevaarlijke verkeersituaties in de omgeving.
Daarna volgen er verschillende keuringen ( zoals een fietskeuring, een oog en gehoortest ).
Na de lunch gaan we uw fietsvaardigheid testen buiten op een parcours vlakbij het dorpshuis.
Daarna kan men een proefrit maken op verschillende e-bikes en er is een fietstocht door de omgeving.
Aantal deelnemers en eigen bijdrage.
Er zijn maximaal 30 plaatsen beschikbaar, dus meld u snel aan !
Er wordt een eigen bijdrage van € 5,- gevraagd, die op de dag zelf betaald kan worden.
Meer informatie en aanmelden.
Informatie en aanmeldingen gaan via Sieta Kuipers.
U kunt zich tot 16 april 2012 aan melden bij Sieta Kuipers, ouderenwerker van Stichting Welzijn Middelsee tel: 0518 – 460805 of via e-mail: s.kuipers@welzijnmiddelsee.nl
Bij de aanmelding graag aangeven op wat voor fiets u komt gewone fiets of e-bike.
U ontvangt een schriftelijke bevestiging van uw deelname.
Deze dag wordt georganiseerd door de ouderenbonden PCOB en ANBO en Stichting Welzijn Middelsee in samenwerking met de Fietsersbond en Gemeente Menameradiel.
Tot ziens op donderdag 26 april 2012.
Sieta Kuipers, ouderenwerker
Stichting Welzijn Middelsee.
JO FERHAAL YN TAAL |
|
11 –13 maaie 2012
Begelieding: Akky van der Veer
Skriuwe jo wolris foar josels, mar witte jo soms net hoe't it fierder moat? Hawwe jo krekt dat triuwke yn de rêch nedich om te begjinnen? Soene jo graach ris mei oaren yn groepsferbân skriuwe wolle?
Op in boartlike mar strukturele wize ûnderfine jo yn dizze workshop hoe grut de sizzingskrêft fan taal wêze kin. Jo wurde oansprutsen op jo fantasy troch allerhande skriuw- en assosiaasjeoefeningen. Jo leare gefoel te krijen foar klank en ritme en it opnij betsjutting jaan oan wurden.
Helpmiddels lykas in listje mei wurden, in foto of in foarbyld út de literatuer soargje derfoar dat it kreative proses op gong komt. De ûnderwerpen binne sa útsocht, dat jo der altyd wol wat oer opskriuwe kinne. Dat kin yn proaza of poëzy, mar ek in column, in mearke, in autobiografysk of in realistysk ferhaal kinne mei deselde oefeningen ta stân komme. Of in liettekst !
Yn dizze workshop fine jo út wêr't jo talinten lizze op skriuwgebiet. En wat foar aventuer it is om ta in tekst te kommen.
Skriuwûnderfining is net perfoarst nedich. Ek begjinnelingen binne fan herte wolkom. It iennige dat jo nedich hawwe is pinne en papier en nocht om te skriuwen!
Deiyndieling
Yn oerlis mei Akky van der Veer
Oantal
8-12 dielnimmers
Lieding
Akky van der Veer komt út it ûnderwiis en jout al jierrenlang skriuwkursusen by Parnas en Tresoar yn Ljouwert. Se debutearre yn 1973 mei in roman foar folwoechsenen, skreau dêrnei foaral berne- en jeugdboeken en koarte ferhalen, mar wurket op dit stuit wer oan in roman. Akky van der Veer is fan miening dat (de technyk fan) it skriuwen te learen is yn kursusferbân. Har ûnderfining is dat it skriuwen yn in groep stimulearret en ynspirearret.
Tiid en boatreis
Jo kinne de boat fan 15.00 oere út Harns nimme. Op de haven fan West stiet de bus klear dy't jo nei Hoarne (halte Badwei) bringt. Om 18.00 oere stiet it waarm miel foar jo klear. Op snein kinne jo mei de snelboat fan 16.30 oere werom. Om 17.30 oere giet snein de “gewoane”boat werom.
Boatkaarten kinne jo yn it foar keapje fia www.rederij-doeksen.nl of fia tel. 0900-3635736.
Priis
€ 214,-- programma ynklusyf folpensjon, twapersoanskeamer, dûs/wc
| |
|
DE TAFELDAME - restaurant en kookstudio |
|
ASPERGES
Wellicht geniet u al volop van onze koningin der groenten, we zitten tenslotte midden in het seizoen. Officieel eindigt het aspergeseizoen op 24 juni. Voor ons een reden de asperge bij de Tafeldame centraal te stellen. Graag laten wij u kennismaken met de vele mogelijkheden van de witte en de groene asperge.
Op vrijdag 15 juni 2011 organiseert de Tafeldame, met medewerking van bloembinderij Tjarda, een kookworkshop.We bereiden in deze workshop een vier-gangen aspergediner. Uiteraard gaat u na het koken uitgebreid genieten van de resultaten onder het genot van een goed glas wijn, aan een feestelijk gedekte tafel. Tjarda zorgt voor een mooie tafelversiering en een kleine verrassing die u mee naar huis mag nemen.
Kosten van deze avond:
Prijs per persoon inclusief receptuur, materiaal, feestelijk aperitief, wijn/frisarrangement en koffie of thee met huisgemaakte truffel tot slot:€ 60,00
Aanvang van de avond 18.00 uur. Einde ongeveer 22.30 uur.
Inschrijven en reserveren:
Inschrijven voor deze avond kan op telefoonnummer 0517-232906 / 06-40103244, of per e-mail op cm.hilbrands@noorderpoort.nl.
De workshop gaat door bij voldoende deelname (minimaal 6, maximaal 8 personen).
Opgeven kan tot maandag 11 juni.
Wij hopen u op vrijdag 15 juni te kunnen begroeten.
De Tafeldame
Cathrien en Kunnie Hilbrands
Brêgebuorren 2, 9035 AR Dronryp
0517 232906/ 06 40103244
www.tafeldame.info
.
Groepsexecutie bij Dronryp |
|
Het laten ontsporen van een Duitse trein bij Dronrijp krijgt op deze dag een wreed vervolg. De Sicherheitsdienst in Leeuwarden brengt veertien gevangenen naar Dronrijp. Bij de brug over het kanaal worden de ze gefusilleerd uit wraak voor de sabotagedaad die zij niet zelf hebben verricht.
De veertien mannen zijn: Johannes Nieuwland, Hendrik Jozef Spoelstra, Douwe Tuinstra, de broers Egbert Mark Wierda, Klaas Jan Wypcke Wierda en Hyltje Wierda, Sijbrandus van Dam, Heinrich Harder, Dirk de Jong, Hendrik Jan de Jong, Ruurd Kooistra, Johannes Marinus Ducaneaux en Oudger van Dijk.
Een man overleeft: Gerard de Jong uit Huizum. Hij hield zich dood en dat redde zijn leven.
Bij Dronrijp herinnert een monument aan deze groepsexecutie. Er staan elf namen op. Ducaneaux is niet vermeld, omdat hij verdacht wordt van spionage voor de Duitsers en Van Dijk evenmin, omdat hij een uit Duitse dienst gedeserteerde Waffen-SS'er is.
De Binnenlandse Strijdkrachten hebben overwogen de executie te voorkomen door de SD'ers bij Dronrijp aan te vallen, maar de verzetsmensen zagen af van dat voornemen. Ze waren bang dat zo'n actie nog zware tegenacties van de Duitsers zou uitlokken, bijvoorbeeld het wegvoeren en doden van alle mannen in Dronrijp. Dit was immers ook was gebeurd in Putten na een verzetsactie.
Bij de ontspoorde trein zetten de Duitsers 25 mannen uit Boksum, Deinum en Blessum gedwongen aan het werk. Zij moesten de boel opruimen, een riskant karwei omdat er door geallieerde vliegtuigen op hen geschoten kon worden.
Intussen werkte de BS verder aan de uitvoering van sabotage-acties. Het kwam daarbij verschillende malen tot vuurgevechten met Duitse soldaten. Bij Speers raken BS'ers in gevecht met twintig Duitse soldaten en zij doden er een paar. Uit wraak laat de Duitse aanvoerder handgranaten naar binnen gooien in de boerderij van boer Marten Bruinsma. De boer die met de schietpartij niets had te maken en zijn zoon Nolle Wypke komen om het leven.
De Canadezen zijn op deze dag Friesland binnen gekomen. Bij Noordwolde voeren zij gevechten met zich terugtrekkende Duitsers. De opmars van de bevrijders in Friesland is begonnen.
11 april 2012
CYSTIC FIBROSIS |
|
DE OPRICHTSTER EN DE GETRANSPLANTEERDE.
Op 21 maart jl overleed de oprichtster van de NCFS, mevrouw de Tollenaere. Samen met haar man en het gezin Huisman richtte zij ruim 40 jaar geleden de NCFS op, omdat zij een kind hadden verloren aan de, toen onbekende, ziekte Cystic Fibrosis. Er bestond toen nog niet eens een behandeling voor.
Vorige week ontving ik een krantenknipsel met daarin het bericht dat eveneens onlangs was overleden de 27-jarige Marjolein. Zij heeft ooit het geluk gehad een transplantatie te mogen ondergaan. Zij leed al geruime tijd aan CF en ontving nieuwe longen. Maar aan die longen kreeg zij longkanker en is daar dan ook aan overleden.”Een wrange situatie” stond in de krant vermeld. Inderdaad, het gebeurt maar zelden dat mensen kanker krijgen na een transplantatie maar, zo blijkt uit wereldwijd onderzoek onder 175.000 mensen die een orgaan mochten ontvangen, door de medicijnen die mensen veelvuldig moeten gebruiken tegen het afstoten van die organen, is de kans op kanker twee maal hoger, aldus de zegsvrouw van UMCG. Longen hebben miljarden kleine cellen en het opsporen van zeer kleine sporen vóór de transplantatie is niet altijd mogelijk vooral omdat, kort na het beschikbaar stellen van de organen, deze al moeten worden geplaatst bij de ontvanger.
Vorig jaar hebben 14 mensen met CF een transplantatie ondergaan in Nederland, 8 minder dan in 2010. Op 31 december 2011 stonden 34 personen met CF op de wachtlijst voor een transplantatie.
Voor onderzoek betreffende deze erfelijke ziekte is veel geld nodig, heel veel geld.
Help mee en bewaar postzegels, vakantiekaarten, DE-punten, speldjes, sigarenbandjes, postzegels, telefoonkaarten, niet meer gangbaar (en of vakantie)-muntjes en balpennen
met reclameopdruk.
H.Landskroon, Welderingsstrjitte 46 Dronrijp
0517-231790
|
|
|
NIEUWS VAN MUZIEKHUIS DE ZANGBODEM – MENAAM. |
|
De schrikkeldag is geweest, Pasen staat voor de deur en de zomertijd is al weer ingesteld. Daarom nog even wat agenda-activiteiten…
Agenda
01 april - 15.00 u - Passieconcert door de Schola Cantorum Mistúra in de Leeuwarder Dominicuskerk.
Zowel vooraf, als ook na afloop van het concert kunt u een schilderijen- tentoonstelling van kunstenares Gerda van Asperen bekijken. Ook nu al kunt u de schilderijen van deze schilderes bekijken op: www.geri-art.nl
22 april - 15.00 - Afsluitend concert door het KlassieKkoor met composities van en over Ludwig van Beethoven in de St. Janskerk van Deinum
Voor meer informatie kijkt u op onze website: www.dezangbodem.nl en wij zijn bereikbaar op:info@dezangbodem.nl of telefonisch via: 0518 - 45 17 04 / 06 - 22 65 08 2
|
|
|
MONT VENTOUX |
|
In de Gearfetter van maart heb ik verteld over mijn plannen om de berg Mont Ventoux in Frankrijk op te wandelen voor het goede doel. Het KWF Kankerbestrijding. Nog voor wij de dorpskrant in huis hadden, waren de eerste sponsorbijdragen al gestort. Daarna zijn er nog meer bijdragen van Rypsters bijgeschreven. Gulle gevers bedankt hiervoor. KWF Kankerbestrijding kan met dit geld meer onderzoek naar oorzaken en behandelwijzen financieren. Verder ondersteunen en begeleiden ze patiënten bij wie kanker gediagnosticeerd is.
Ondertussen heb ik al vele trainingskilometers gemaakt. Afgelopen weekend heb ik mijn eerste echte wandeltocht van dit jaar gelopen. In de duinen van Terschelling heb ik het “berg op”lopen geoefend. Hoewel de hellinkjes daar niet echt steil zijn. Het oefenen van een stijgingspercentage van 11% doe ik op dit moment dan maar op de loopband op de sportschool.
Vindt u ook dat KWF Kankerbestrijding uitstekend werk doet en wilt u samen met mij dit goede doel steunen? Stort dan uw bijdrage rechtstreeks via de site www.grootverzettegenkanker.nl bij deelnemer 256 of op bankrekening 1706.61.032 ten name van T. Veltman-Hoekstra. Ik zorg ervoor dat uw bijdrage op de goede plaats komt.
En natuurlijk geldt nog steeds: wilt u meer weten over de tocht of over het storten van uw bijdrage? Neem dan gerust contact met mij op. Ik ben te bereiken op 0517-23 13 06.
Tjerkje Veltman
|
|
|
|
|
|
HET WMO-platform zoekt een voorzitter en 2 leden: |
|
- die in de gemeente Menameradiel wonen;
- sociaal betrokken en actief zijn;
- affiniteit met en / of belangstelling hebben voor de onderwerpen binnen de WMO;
- een netwerk hebben waardoor ze signalen krijgen uit de samenleving;
- goed kunnen luisteren en goede vragen kunnen stellen;
- met de andere leden samen een goede doorsnede vormen van de inwoners van de gemeente.
VAN EEN VOORZITTER WORDT VERDER VERWACHT DAT HIJ / ZIJ :
- kennis heeft van de sociale kaart;
- in staat is de doelstellingen van het platform uit te dragen in woord en geschrift.
MEER WETEN ?
Voor meer informatie over het WMO-platform kunt U contact op nemen met de heer E . Haisma, secretaris WMO platform via telefoon [ 0518 ] 452393 of mail e.haisma@kpnplanet.nl of email a. moerman@menameradiel.nl
HEEFT U BELANGSTELLING ?
Stuur dan Uw schriftelijke reactie onder vermelding van , solicitatie WMO-platform , met motivatie tot 14 dagen na deze publiekatie naar Burgemeester en wethouders van Menameradiel , Postbus 3 , 9036 ZW Menaam.
|
|
|
| Link 'e site |
|
Dronrijp.com heeft mede
op verzoek (Raimond van der Meer) een item aan de site toegevoegd.
Het is vanaf nu mogelijk om een link aan te vragen voor uw
bedrijf, vereniging of
instelling.
Een paar voorbeelden
zijn al geplaatst.
Heeft u nog geen internetsite en u wilt uw informatie toch via een website bekend maken op het world-wide-web, kunt u contact opnemen met de redactie.
|
|
|
VOORJAARSFAIR OP DYKSTRA STATE MENAAM |
|
Na een geslaagde Voorjaarsfair vorig jaar, organiseert de familie Lautenbach zaterdag 12 mei van 10.00 - 16.00 uur een Voorjaarsfair op hun locatie Dykstra State te Menaam. Rond de 25 standhouders spreiden hun gevarieerde aanbod uit voor de bezoekers. Ook is er voorlichting en promotie van Friese rassen. Verder is er een prijsvraag, waarmee leuke prijzen te winnen zijn. Er is een groot springkussen voor de kinderen en een ruim terras met live muziek. De entree is gratis en Radio Eenhoorn doet live verslag van deze dag, dus het wordt gezellig op Dykstra State, Bitgumerdyk 24, 9036 VS Menaam.
KONTAKTPERSONEN STRATENTEAMS |
|
Als het goed is heeft u inmiddels, via e-mail of een briefje, bericht gehad over het volleybaltoernooi van VvV Sjirk de Wal. Zo niet, wilt u dan kontakt opnemen met Tineke Bokma, 0518-451247. Er is tot 8 mei (19.00 uur) gelegenheid om u/jullie op te geven.
Opfriscursus Scootmobiel rijden |
|
Als scootmobielrijder veilig in het verkeer
Palet, Stichting Welzijn Middelsee, Lammert de Vries revalidatietechniek, Stichting Bevordering Verkeerseducatie (SBV) en Gemeente Menameradiel organiseren een opfriscursus voor scootmobielrijders. De cursus wordt gehouden in Marssum en is opgedeeld in twee middagen namelijk, dinsdagmiddag 15 mei en 22 mei. De nieuwe verkeersregels en behendigheidsvaardigheden staan centraal om scootmobielrijders veiliger aan het verkeer te laten deelnemen.
Het verkeer wordt steeds drukker, verkeersdeelnemers ongeduldiger en verkeersregels wijzigen. Scootmobielrijders voelen zich hierdoor steeds minder veilig in het verkeer. Men besteedt tijdens de opfriscursus aandacht aan hoe scootmobielrijders veilig deel kunnen nemen aan het verkeer. Praktijkdocenten van SVB analyseren samen met de scootmobielrijders ter plekke diverse verkeerssituaties en leggen uit hoe de deelnemers het veiligst kunnen rijden tijdens de rit door Marssum en omstreken.
Rond MFC Nij Franjum te Marssum wordt een behendigheidstest uitgezet zodat deelnemers met eigen scootmobiel kunnen oefenen of een ander model kunnen testen.
De middagen beginnen om 14.30 uur in MFC Nij Franjum, Franjumbuorsterpaed 12, Marssum. De kosten voor de opfriscursus zijn € 5,00 per persoon.
Deelnemers kunnen zich opgeven voor 10 mei bij :
KlantAdviesCentrum van Palet tel 0900 - 321 321 3
Stichting Welzijn Middelsee, Sieta Kuipers 0518-460805 of via e.mail: s.kuipers@welzijnmiddelsee.nl
Persbericht Nacht Zonder Dak Engelum 14/15 april |
|
Op 14/15 april jl. vond in Engelum het evenement Nacht Zonder Dak plaats, jeugd uit 4 kerkgemeenten in NW Friesland zamelden daarbij sponsorgeld in voor de stichting Tear.
Deze stichting ondersteunt projecten ten bate van straatjongeren in Bolivia, Cambodja en Kenia.
De actie heeft mede dankzij uw steun het geweldige bedrag van 5372,68 euro opgeleverd.
Wij willen alle sponsoren en vrijwilligers hartelijk danken voor de bijdragen en ondersteuning.
De organisatie Nacht Zonder Dak Engelum.
www.nachtzonderdak.nl
ADOPTIEGROEP “HELP EEN KIND!” DRONRIJP/MENALDUM |
|
Ons Jaarverslag over 2011 is inmiddels gereed. En op het moment dat u dit leest ligt het waarschijnlijk al bij onze sponsors in de bus. Bij het opstellen ervan kwamen we er achter dat de eerder gegeven informatie soms niet altijd even zuiver was zodat correctie nodig is. Zo vertelden wij in ons artikel van december 2011 dat het Sanzukwe project in Zimbabwe, waarin wij 9 kinderen steunen, dit jaar afgesloten zal worden. Dat was niet juist. Het project dat eind dit jaar eindigt is het King 'Ori project in Tanzania waarin wij 11 kinderen steunen. Vorig jaar hebben wij afscheid moeten nemen van U King Shang Tanchangya en U Khay Shing Marma, een meisje en een jongen uit het Bandarban project in Bangladesh doordat zij het projectgebied verlieten. World Vision had ons voor hen in de plaats al twee andere kinderen aangeboden maar omdat onze inkomsten enigszins waren teruggelopen, vooral door het uitblijven van giften, hebben wij om niet in het 'rood' te komen moeten besluiten hen te weigeren. Daardoor zijn we in 2011 van de hulp aan 53 kinderen gedaald naar die aan 51 kinderen. Overigens zijn wij over 2011 beslist niet ontevreden. Integendeel. Wij zijn ontzettend dankbaar dat zoveel mensen en instanties dit werk ondanks de enigszins teruglopende economie ook vorig jaar weer zo gesteund hebben. Wilt u een exemplaar van ons Jaarverslag 2011 dan belt u me maar.
* Via de media hebt u kunnen vernemen dat momenteel in de Hoorn van Afrika door het uitblijven dan de seizoenregens ernstige hongersnood heerst waardoor vooral in gebieden van Somalië, Kenia en Ethiopië miljoenen mensen dreigen om te komen, vooral kinderen. Ook een deel van Tanzania waar wij zoals gezegd in het King 'Ori project dit jaar nog 13 kinderen steunen heeft daarvan te lijden. Daarom hebben de Samenwerkende Hulporganisaties (SHO), waar World Vision deel van uitmaakt, al een landelijke actie gestart om in die gebieden noodhulp te bieden. Het gironummer is 555.
* Wij zijn gewend om elk jaar om deze tijd de nieuw ingekomen inwoners van Dronryp en Menaam te benaderen met het verzoek om ook sponsor van het werk van onze adoptiegroep en World Vision te worden. Maar omdat wij sinds een aantal jaren wegens de privacy geen toegang tot de gegevens van de burgerlijke stand hebben benaderen we alleen hen die als zodanig in de kerkbladen van de PKN kerken van het afgelopen jaar voorkomen. In februari hebben we daarom zo'n dertig nieuw ingekomenen een brief met informatie bezorgd met het verzoek zich aan te melden. Bent u geen lid van deze kerkelijke gemeenschappen dan verstrekken wij u uiteraard ook graag de nodige informatie en zullen u graag als sponsor verwelkomen. De hoogte en de frequentie van de bijdrage is vrij (bijv. € 5 of € 10 per maand). Maar men kan natuurlijk ook, net als ieder ander, een eenmalige gift geven: ons banknummer is 3417.15.573.
Namens de adoptiegroep,
Bertus Buren, voorzitter (0518-451477)
Strooiveld |
|
Na het plaatsen van een columbarium enkele jaren geleden, wordt nu op de begraafplaats van de Protestantse Gemeente Dronrijp binnen enkele weken een strooiveld ingericht. Het is dan mogelijk om de as van dierbaren te verstrooien op een speciaal daarvoor ingerichte plaats aan de zuidzijde van de kerk bij de toren. Het monument wordt afgebakend met paaltjes en daartussen een ketting. In het midden komt een speciaal herdenkingsmonument. Om het monument komen kiezelstenen met begroeiing van speciale graspollen. Hier kan dan ook de as worden verstrooid. Iedereen die belangstelling heeft voor het verstrooien van de as van hun dierbaren kan hiervoor contact opnemen met de koster, de heer H. Elgersma. Tel: 0517-231639.
Stremming brug Dronryp |
|
De brug in Dronryp over het Van Harinxmakanaal is in de nachten van 12 en 13 april, 23, 24 en 25 april en 7 en 8 mei van 20.00 tot 06.00 uur gestremd voor al het wegverkeer.
Ook voor hulpdiensten is de brug deze nachten niet beschikbaar. Voor voetgangers en (brom)fietsers is een overzetvaartuig beschikbaar dat vaart tussen 20.00 en 01.00 uur. Het overige verkeer wordt omgeleid. De stremming is nodig voor onderhoud aan de brug. De afsluiting duurt zoveel langer of korter als noodzakelijk is voor het werk.
Meer informatie over wegwerkzaamheden en stremmingen vindt u op www.fryslan.nl/verkeersinformatie.
TV SCHATZENBURG IN EEN NIEUW CLUBGEBOUW |
|
Met de onthulling van het logo van Tennisvereniging Schatzenburg hebben de 8 jarige Jacko Agricola en de 85 jarige Sjoerd Visser het gerenoveerde clubgebouw heropend. De kantine is nagenoeg geheel vernieuwd en de kleed- en doucheruimtes hebben een flinke opknapbeurt gekregen. Het clubgebouw is ruimer van opzet en door de glazen constructies rondom is er een ruim uitzicht op de vier kunstgrasbanen.
De realisatie van de plannen waren alleen mogelijk met een forse financiële inbreng van de tennisvereniging zelf en de subsidiëring van gemeente Menameradiel. En met een mooie bijdrage van Wonen Noordwest Friesland en Fonds Bolsward-Dronrijp was het financiële plaatje rond. Vele vrijwilligers van de tennisvereniging hebben keihard en enthousiast meegewerkt aan dit prachtige resultaat.
De ontwikkeling en uitvoering van dit project heeft al met al drie jaren geduurd.
Met de heropening door het jongste en oudste lid kan de tennisvereniging met de vier voortreffelijke kunstgrasbanen, een vakkundige trainer en het vernieuwde clubhuis de toekomst rooskleurig tegemoet zien. Dat werd ook bevestigd door de open dag van de vereniging waar zich zo'n 20 nieuwe leden hebben aangemeld.
Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Ko Oudmaijer, voorzitter Tennisvereniging Schatzenburg. Telefoon: 06-53960090.
|
|
|
BUURTVERPLEEGKUNDIGEN PALET IN MENAMERADIEL |
|
Marijke Sijtsma, Irma Heidstra en Marloes Nicolai zijn als buurtverpleegkundigen van Palet werkzaam in de gemeente Menameradiel. De buurtverpleegkundigen zijn voor alle inwoners voor alle vragen beschikbaar. Hieronder een aantal voorbeelden waarvoor u hen kunt benaderen:
• Als u behoefte heeft aan informatie of begeleiding over wonen, zorg en welzijn. • Als u zich zorgen maakt over iets met betrekking tot uw gezondheid en u wilt dat met een buurtverpleegkundige bespreken.
• Als u hulp wilt bij het organiseren en coördineren van een passend hulpaanbod.
• Als u advies wilt over uw woonsituatie.
• Als u zich eenzaam voelt en niet weet hoe u dit kunt oplossen.
• Als u sterke aanwijzingen heeft dat iemand in uw omgeving uit evenwicht dreigt te raken door bijvoorbeeld depressie, dementie, gedragsproblematiek, vergeet- achtigheid of rouw.
De buurtverpleegkundigen werken nauw samen met huisartsen, andere instanties en hulpverleners. Ze kunnen dan ook een verbindende rol spelen of indien nodig doorverwijzen. De diensten van de buurtverpleegkundigen zijn gratis, op verzoek komen ze bij u langs.
Contactgegevens
Voor Dronryp e.o.: Marijke Sijtsma, telefoonnnummer 06-10042961
Voor Menaam e.o.: Irma Heidstra, telefoonnnummer 06-82093184
Voor Berltsum e.o.: Marloes Nicolai, telefoonnnummer 06-51026736
|
|
|
